لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٣١ - ٢- محبوبِیت موسِی بن جعفر علِیهما السلام عندالله
١ - مقام عبودِیت موسِی بن جعفر علِیهما السلام
حضرت موسِی بن جعفر علِیهما السلام در اِین
لوح شرِیف، مخاطب به خطاب «عَبْدِِی» است که «عبد» اضافه به
ِیاء متکلم وحده شده و نشانه آن است که خداوند او را به عنوان بنده پذِیرفته
است، مثل «عبدِی اطعنِی حتِی أجعلک مثلِی»؛[١]
بنده
من! از من اطاعت کن تا تو را مثل خودم قرار دهم. منظور اِین است که تو را
مظهر قدرت و علم و دانش خودم قرار دهم، بهگونهاِی که هِیچ اشتباه و
خطاِیِی در آن نباشد.
نشانه بندگِی حضرت موسِی بن جعفر علِیهما السلام اِین است که در تمام حالات، حتِی آن زمانِی که در قعر زندان تارِیک و نمور هارون الرشِید محبوس بود، بدون اظهار گله و نگرانِی مِیفرمود: «اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ إنِِّی كُنْتُ أَسْأَلُكَ أَنْ تُفَرِّغَنِِی لِعِبَادَتِكَ اللَّهُمَّ وَ قَدْ فَعَلْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ»؛[٢] بار خداِیا! به راستِی من همِیشه درخواست مِیكردم كه به من محل خلوتِی و گوشه عزلتِی براِی عبادت خود عناِیت نماِیِی. (حالا شکرگذار تو هستم که اِین خواسته مرا انجام دادِی) پس شاِیسته است ستاِیش تو را بجاِی آورم.
٢ - محبوبِیت موسِی بن جعفر علِیهما السلام عندالله
«حبِیب» صفت مشبهه به معناِی «محبوب» است؛ کما اِینکه در زِیارت وارث، محمد «حبِیب الله» جدّ بزرگوار آن حضرت، با اِین لقب وارد شده است.[٣] آن حضرت نِیز از آن جاِیِی که غالباً ِیاد خدا و محبت الهِی در قلبش بود، بدِین
[١] منهاج البرائة فِی شرح نهج البلاغة (خوئِی)، ج١٥، ص٣٦١.
[٢] الإرشاد فِی معرفة حجج اللّٰه علِی العباد (للمفِید)، ج٢، ص٢٤٠.
[٣] بحار الأنوار (ط - بِیروت)، ج١٨، ص٣٨٣.