بنابراِین مراد از فتنه کور و تارِیکِی که در دوران خلافت موسِی بن جعفر علِیهما السلام رخ داد، به احتمال قوِی ادّعاهاِی دروغِین مهدوِیت بود که مدّعِیان آن، هِیچ کس و هِیچ چِیز را به رسمِیت نمِی‌‌شناختند و علاوه بر اِین سِیاست مزوّرانه بنِی عباس هم با آنها همسو بود و همه ارزش‌‌ها را پاِیمال مِی‌‌کردند و نِیکان و صالحان را بدون توجّه به سوابق و شخصِیت آنها از صحنه بِیرون مِی‌‌کردند. طالبان براِی درک دوران سِیاسِی بنِی عباس به مظانّش مراجعه کنند.

وعده لوح به استمرار حجّت الهِی

البته تذکر اِین نکته ضرورِی است که با وجود همه آن عوامل گمراه‌‌کننده، اگر کسِی به دنبال شناخت حجّت زمان خوِیش بود، مِی‌توانست حق را از باطل تشخِیص دهد. «لِأَنَّ خَِیْطَ فَرْضِِی‌ لَا ِیَنْقَطِعُ و حُجَّتِِی لَا تَخْفَِی وَ أَنَّ أَوْلِِیائِِی ِیسْقَوْنَ‌ بِالْكَأْسِ الْأَوْفَِی»؛ (براِی ابطال داعِی? فِرَق و گروه‌‌هاِی مختلف مهدوِیّت، در اِین لوح آمده است که بدانِید) رشته اطاعت من قطع نخواهد شد و برهان رساِی من مخفِی نماند و دوستان و اولِیاِی من، با جامِی سرشار [از ولاِیت او] سِیراب مِی‌شوند.

در بِیان «لِأَنَّ خَِیْطَ فَرْضِِی‌ لَا ِینْقَطِعُ»، ممکن است مراد، شراِیع و احکام الهِی باشد که استمرار آنها به وجود امام و حجّت خدا در هر عصر و زمان است که در زمان موسِی بن جعفر علِیهما السلام، خلف صالح آن حضرت به واسطه علِی بن موسِی

← خود همراه کند. ابو مسلم با شعار «الرضا من آل محمد» و با پرچم‌هاِی سِیاه که به نشانه عزادارِی بر شهادت زِید بن علِی و ِیحِیِی بن زِید و ِیا به نشانه کِینه داشتن از بنِی‌امِیه، در روز عِید فطر قِیام خود را در مرو علنِی کرد و به علت تضعِیف نِیروهاِی دولت مرکزِی که در پِی درگِیرِی‌هاِی متعدد به وجود آمده بود و همچنِین دعوت به همکارِی چشمگِیر عموم مردم با قِیام‌کنندگان، در مدت کوتاهِی شهرهاِی مختلف را فتح کرد، چراکه آنان رواِیات متعددِی را به نقل از بزرگان دِینِی خود شنِیده بودند که پرچم‌‌هاِیِی سِیاه براِی بِیعت با منجِی «مهدِی» از خاندان رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله برخواسته خواهد شد.