از نظر شِیعه، امام معصوم علِیه السلام باِید داناترِین فرد زمانش ‌‌باشد[١] و منبع علم حضرت محمد بن علِی علِیهما السلام مثل پدرش علِی بن موسِی علِیهما السلام که به تمام احکام شرِیعت احاطه کامل داشت دارا بود، چه آنکه او وارث علم پدر بزرگوارش مِی‌‌باشد و خداوند نِیز او را کانون علم خود معرفِی فرمود. حال باِید دِید که آن حضرت، چنِین علمِی را چگونه به دست آورده و منبع علم آن حضرت چه بود و از کجا سرچشمه مِی‌‌گرفت؟ در جواب، به ِیک منبع اصلِی اشاره مِی‌‌کنِیم:

رواِیت شده است که محمد بن علِی علِیهما السلام بعد از مرگ پدرش به مسجد رسول خدا آمد و بالاِی منبر رفت و فرمود: «أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِِیّ الرِّضَا، أَنَا الْجَوَادُ، أَنَا الْعَالِمُ بِأَنْسَابِ النَّاسِ فِِی الْأَصْلَابِ، أَنَا أَعْلَمُ بِسَرَائِرِكُمْ وَ ظَوَاهِرِكُمْ وَ مَا أَنْتُمْ صَائِرُونَ إِلَِیْهِ، عِلْمٌ مَنَحَنَا بِهِ مِنْ قَبْلِ خَلْقِ الْخَلْقِ أَجْمَعِِینَ، وَ بَعْدَ فَنَاءِ

→ اِین حِیوانات وحشِی را در داخل حرم كشت كفّاره‌اش دو برابر مِی‌شود، و اِین را بدان اگر قربانى به كعبه رسد و فرد محرم كارِی كند كه قربانى بر او واجب شود و احرامش احرام حجّ باشد، آن قربانى را در منى باِید بكشد، و اگر احرام عمره باشد در مكّه قربانى كند، و كفّاره صِید در مورد عالم به مسأله و نادان ِیكسان است، و امّا در شكار عمد گناه نِیز كرده و در خطاء از او برداشته شده، و اگر فرد كشنده آزاد باشد كفّاره بر عهده خود اوست، و اگر بنده باشد كفّاره بر عهده آقاِی اوست، و بر فرد صغِیر كفّاره واجب نِیست ولى بر كبِیر واجب است، و شخصِی كه از كرده خود نادم و پشِیمان است به همان جهت عقوبت اخروِی از او برداشته شود، ولى آنكه پشِیمان نِیست بطور حتم در آخرت عقاب خواهد شد، (الإحتجاج، ج٢، ص٤٤٤).

[١] سوره انبِیاء، آِیه٧٣: (وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَِیْنَا إِلَِیْهِمْ فِعْلَ الْخَِیْرَاتِ وَ إِقَامَ الصَّلَوةِ وَ إِيتَاءَ الزَّكَوةِ وَ كاَنُواْ لَنَا عَبِدِينَ)‌؛ «و آنان را پِیشواِی مردم ساختِیم تا (خلق را) به امر ما هداِیت كنند و هر كار نِیكو را (از انواع عبادات و خِیرات) و خصوص اقامه نماز و اداء زكات را به آنها وحِی كردِیم و آنها هم به عبادت ما پرداختند». اِین آِیه، معِیار شناساِیِی امامِ معصوم است؛ ِیعنى ائمه علِیهم السلام کسانِی هستند که امر خدا را - نه امر مردم را - بر امر خودشان مقدم مِی‌شمرند و حكم او را برتر از حكم خود قرار مِی‌دهند.