لازم به بِیان است که از نظر فقهِی در سرآغاز شروع به طعام خوردن، مستحب است انگشت را آغشته به نمک کرده و لثه‌‌هاِی دهان را ماساژ بدهند که اِین عمل همچون پالاِیش است؛ ِیعنِی اگر لاِی دندان‌‌ها غذاِیِی مانده و عفونت کرده باشد، اِین نمک آنها را از بِین مِی‌‌برد. همچنِین از نظر فقهِی، بعد از ختم غذا، مواد شِیرِینِی مستحب است، چه آنکه اِین عمل (ِیعنِی دسر) خاصِیت پِیراِیش دارد و به معده براِی هضم غذا کمک مِی‌‌کند. بعد از بِیان وضعِیت جارِی زمان خاتم الأنبِیاء صلِّی الله علِیه و آله، حال خلف صالح او خاتم الاوصِیاء عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف نِیز در محِیطِی که به تعبِیر رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله: «ِیَمْلَأُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً»،[١] پِیمانه ظلم و جور مملوّ و سرشار بوده است، او باِید آن را تغِیِیر داده، از عدل و داد پر کند. به همِین مناسبت امام محمد بن علِی الباقر علِیهما السلام فرموده: «إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللَّهُ ِیدَهُ عَلَِی رُءُوسِ الْعِبَادِ فَتُجمع بِهَا عُقُولَهُمْ وَ كَمُلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُمْ ...»؛[٢] وقتِی قائم ما قِیام كند، خداوند دست رحمتش را بر سر بندگان گذارد، پس عقولشان را متمرکز كند.

مرحوم صدر الدِین شِیرازِی در شرح کتاب کافي نسبت به اِین حدِیث، بِیانِی دارد که «ِید» از آن نظر که نقش مدافع سر و صورت و اندام، دست و پا و همه اِینها را دارد، در اِین حدِیث شرِیف هم «ِید» به عنوان مظهر قدرت لاِیزال الهِی در افکار و اندِیشه آنها (انسان‌‌ها) تصرف مِی‌‌کند.[٣]

نکته جالب توجه اِین است که نمِی‌‌فرماِید «وضع ِیده علِی رؤوس المؤمنِین»، بلکه مِی‌‌فرماِید: «وَضَعَ اللَّهُ ِیدَهُ عَلَِی رُءُوسِ الْعِبَادِ»، از هر مذهب و مکتبِی باشد. با اِین قدرت، در افکار و اندِیشه انسان‌‌ها تصرف مِی‌‌کند و در

[١] بحار الأنوار، ج٣٦، ص٣١٦.

[٢] الکافِی، ج١، ص٢٥.

[٣] شرح أصول کافِی (صدرا)، ج١، ص٥٦٤.