الرضا علِیهما السلام استمرار خواهد داشت: «لِأَنَّ خَِیْطَ فَرْضِِی‌ لَا ِینْقَطِعُ و حُجَّتِِی لَا تَخْفَِی». به همِین مناسبت در اِین لوح آمده که «وَ أَنَّ أَوْلِِیائِِی ِیسْقَوْنَ‌ بِالْكَأْسِ الْأَوْفَِی».

سرنوشت منکران امامت بعد از جعفر بن محمد علِیهما السلام

در اِین لوح شرِیف درباره سرنوشت اِین منکران چنِین آمده است: «وَِیْلٌ لِلْمُفْتَرِِینَ الْجَاحِدِِینَ عِنْدَ انْقِضَاءِ مُدَّةِ مُوسَِی عَبْدِِی و حَبِِیبِِی و خِِیرَتِِی فِِی عَلِِی‌ وَلِِیِِّی و نَاصِرِِی‌»؛ واِی بر احوال افتراء‌‌زنندگان لجوج که هنگام منقضِی شدن مدّت [امامت] موسِی عبد و حبِیب و برگزِیده من، علِی [بن موسِی] ولِی و ناصر مرا منکر مِی‌‌شوند!

در برخِی رواِیات به اِین نکته اشاره شده است ‌که «الْوَِیْلُ لِظَالِمِِی أَهْلِ بَِیْتِِی، عَذَابُهُمْ مَعَ الْمُنَافِقِِینَ فِِی الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ»؛[١] واِی بر احوال ظالمان و تضِیِیع کنندگان حقوق اهل بِیت من که عذاب آنها به همراه منافقِین، در درک اسفل از آتش جهنم است.

خصوصِیات سه‌‌گانه موسِی بن جعفر علِیهما السلام

خداِی متعال در اِین عبارت، سه خصوصِیت و امتِیاز به عنوان (عَبْدِِی وَ حَبِِیبِِی وَ خِِیرَتِِی) را براِی موسِی بن جعفر علِیهما السلام ذكر کرده است که حضرت در سجده مِی‌‌فرمود: «وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَظُمَ‌ الذَّنْبُ‌ مِنْ‌ عَبْدِكَ‌ فَلِْیحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ وَ كَانَ ِیبْكِِی مِنْ خَشِْیةِ اللَّهِ حَتَِّی تَخْضَلَّ لِحِْیتُهُ بِالدُّمُوعِ»؛[٢] از جمله دعاهاِی آن حضرت اِین بود که گناه و معصِیت از بنده تو بزرگ است، ولِی عفو و بخشش از طرف تو از آن نظر که مولاِی من هستِی نِیکوست و آن حضرت از ترس و خوف الهِی به قدرِی گرِیه مِی‌‌کرد تا اِینکه اشک چشمش محاسن او را فرا مِی‌‌گرفت.

[١] صحِیفة الإمام الرضا علِیه السلام، ص٥٨.

[٢] الإرشاد فِی معرفة حجج اللّٰه علِی العباد، ج٢، ص٢٣١.