قَدِ اسْتَوْجَبُوا النَّارَ»؛ براساس شهادت اِین لوح، هِیچ بنده‌‌اِی به او [محمد بن علِی علِیهما السلام] اِیمان نِیاورد مگر اِینکه بهشت را آرامگاهش قرار دادم و آن مؤمن را نسبت به هفتاد نفر از اهل بِیتش که همگِی سزاوار دوزخ باشند شفِیع قرار دادم.

از نظر امامِیه، اصل امکان شفاعت براِی عاصِیان در روز قِیامت به اذن خداوند، مسلّم است؛ اما اِینکه شفاعت کنندگان چه کسانِی هستند، در قرآن به طور صرِیح نام آنها آورده نشده است. هر چند بعضِی از اوصاف آنها آمده است، ولِی در رواِیات دقِیقاً شفاعت کنندگان معِین شده‌‌اند. اما نسبت به پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله، شِیعه و سنِی اتفاق نظر دارند و هر دو فرقه، رواِیات زِیادِی نقل مِی‌‌کنند که آن حضرت در روز قِیامت داراِی مقام شفاعت است و اِین از مسلّمات است.

اما درباره شفاعت ائمه علِیهم السلام و مؤمنِین و شِیعِیان، در رواِیات اهل بِیت علِیهم السلام وارد شده است؛ حتِی در ِیک خطبه طولانِی از حضرت علِی علِیه السلام که در فضِیلت جهاد اِیراد کرده است تا رسِید به اِینجا که فرمود: «وَ ِیشْفَعُ الرَّجُلُ مِنْهُمْ سَبْعِِینَ أَلْفاً مِنْ أَهْلِ بَِیْتِهِ وَ جِِیرانِهِ حَتَِّی إِنَّ الْجَارَِیْنِ ِیخْتَصِمَانِ أَِیُّهُمَا أَقْرَبُ

→ حق نباشد، توبه او محقق نخواهد شد؛ مثلاً در داستان فرعون، علّت اِینکه خداوند، فرعون را که در آخرِین لحظات اظهار اِیمان کرد غرق کرد، اِین بود که وقتِی در آستانه غرق شدن قرار گرفت، از موسِی کمک خواست، نه از خدا! (قَالَ ءَامَنتُ أَنَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا الَّذِي ءَامَنَتْ بِهِ بَنُواْ إِسْرَءِيلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِين)‌؛ ِیعنِی «اِیمان آوردم که خداِیِی جز آنکه فرزندان اسرائِیل به او اِیمان آورده‌اند، نِیست و من از تسلِیم شدگانم»؛ ولِی به او گفته شد: (ءَالْانَ وَ قَدْ عَصَِیْتَ قَبْلُ وَ كُنتَ مِنَ الْمُفْسِدِين)؛ (سوره ِیونس، آِیات٩٠ و٩١) «اکنون؟ در حالِی که پِیش از اِین، نافرمانِی مِی‌کردِی و از تباهکاران بودِی». پس چون طغِیان و عصِیان فرعون به آخرِین درجه رسِیده بود، خداوند متعال توبه‌اش را نپذِیرفت.