لوح حضرت زهرا - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٨٧ - وصاِیت الهِی

و سفارش کردن به آن است.[١]

اما وصِیِ پِیامبر ِیعنِی روشن‌کننده سفارشات پِیامبر و اصطلاحاً شخصِی که جانشِین پِیامبر است و مبِیّن وصِیت پِیامبر در رابطه با جانشِینِی خود و دستورات پِیامبر است و در نتِیجه جانشِین، کسِی است که پس از نبِی، کارهاِی او را انجام مِی‌دهد!!

وصاِیت الهِی

وصاِیت و جانشِینِی پِیامبران، ضرورتِی برخاسته از هدف خلقت و جهان آفرِینش است. در جهان‌بِینِی الهِی، انسان با هدف رسِیدن به کمال آفرِیده شده است. انسان براِی رسِیدن به اِین کمال، نِیازمند راهنماِیِی رسولانِی از جمله پِیامبران با وِیژگِی‌هاِی منحصر به فرد اِیشان است. اما هر پِیامبرِی با توجه به مقتضِیات طبِیعِی حِیات و زمانه، قطعاً جاودانه نخواهد بود و بنابراِین تا ارسال پِیامبر بعدِی، لزوم جانشِینِی براِی ادامه راه رسالت، امرِی ضرورِی است تا هدف الهِی پِیامبر پِیشِین نقض نشود.

مسئله وصاِیت، ِیک ضرورت عقلائِی است که انسان‌ها در نظام اجتماعِی و حتِی فردِی، نِیاز به مدِیرِیت دارند و بالأخره شخصِی در جامعه باِید متولِّی امور انسان‌هاِی دِیگر به ملاحظاتِی باشد. از اِین‌رو در جهان‌بِینِی الهِی و بنا بر تدبِیر و حکمت خداوند، ارسال راهنماِیان الهِی ضرورِی شمرده شده است.

از طرف دِیگر، زندگِی جمعِی انسان‌ها نِیازمند قانونِی است که براِی راهنماِیِی اجتماع، مفِید و ماِیه پِیشرفت و تکامل آن باشد و نِیز با تمام مقتضِیات روحِی و جسمِی‌ افراد اجتماع و چگونگِی روابط آنها با ِیکدِیگر و

[١] الرائد، ج٢، ص١٨٧٣.