لوح حضرت زهرا - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٨٦ - وصاِیت

زِیرا انسان با صِرف تعلِیم به هدف نمِی‌رسد. بنابراِین تعلِیم و تربِیت در هدف بعثت انبِیا، لازم و ملزوم ِیکدِیگرند.

نکته دوم اِین است که پِیامبران باِید منصوص و منتخب الهِی باشند، زِیرا مسئولِیت هداِیت بشرِی از جانب پروردگار بر عهده اِیشان است، از اِین‌رو شِیعه به عصمت اوصِیاِی الهِی معتقد است.

با توجه به ضرورت ارسال پِیامبران الهِی، ضرورت نصب جانشِینِی نِیز همپاِی آن مطرح است، زِیرا مقتضاِی ترک اِین عمل ِیعنِی وصاِیت و تعِیِین جانشِین، اخلال در مسئولِیت عمومِی ‌است و ثمره آن، تحلِیل‌رفتنِ جامعه و خروج از داِیره اهداف بعثتِ انبِیا است.

نکته اساسِی در اِین لوح، پرداختن به جاِیگاه الهِی و تنصِیص بر وصاِیت و امامت است که ضرورتِی برخاسته از هدف خلقت و نظام تربِیتِی در آفرِینش است و اِین مسئله از ابتداِی خلقت که توأمان با آفرِینش حضرت آدم بوده است، سابقه دارد.

وصاِیت

«وصاِیت» پِیوستن شِیء در حالتِی بر شِیء دِیگر در حالتِی، دلالت مِی‌کند؛[١] ِیعنِی کار خِیرِی که در حال حِیات انجام مِی‌‌داد را به کار خِیرِی که بعد از ممات انجام بشود پِیوند مِی‌‌زند و «وصِی» کسِی است که ِیا سفارش مِی‌کند و ِیا به او سفارشِی مِی‌کنند و نِیز وصِی، کسِی است که عمل‌کننده سفارش و وصاِیت باشد.[٢] پس وصاِیت به معناِی آن کار خِیر

[١] معجم مقاِیِیس اللغة، ج٦، ص١١٦. و شرح لمعه کتاب وصِیت.

[٢] لسان العرب، ج١٥، ص٣٢١.