ِیكِی از امورِی كه در همه ادِیان آسمانِی مطرح بوده و عقل نِیز بر لزوم آن صحّه مِی‌گذارد، امر «وصاِیت» و تعِیِین جانشِینِی است؛ موضوعِی كه انسان با ملاحظه تمام فوائد و آثار آن، قطعاً به ضرورتش پِی ‌مِی‌برد. پِیامبر اسلام صلِّی الله علِیه و آله نِیز در اولِین روز ابراز نبوّت كه بنى‌‌هاشم را در خانه خود جمع و به اسلام دعوت نمود، علِی علِیه السلام را وصِی خود معرّفى كرد.

در «حجة الوداع»[١] نِیز همِین مسئله را تکرار کردند، ولى متأسفانه برخِی به‌ جهت سِیاسِی‌‌کارِی و ِیا به جهت خصومت‌هاِی دِیرِینه و ِیا مطامع زودگذر دنِیوِی، مسِیر آن را منحرف کردند و تاکنون بشر نتوانسته از موهبت‌هاِی متعالِی آن بهره‌‌مند شود.

با وجود تأکِید پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله تا پاِیان عمر شرِیفشان و أدله فراوان قرآنِی و رواِیِی در مورد تعِیِین جانشِین آن حضرت، انواع اتّهام و ناسزا و بَدعهدِی‌‌ها و

[١] حَجَّةُ الوَداع، آخرِین حجّ پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله بود که در ٢٥ ذِی قعده سال دهم هجرِی آغاز و در کمتر از ِیک ماه به پاِیان رسِید. رسول اکرم صلِّی الله علِیه و آله پس از هجرت به مدِینه، سه بار براِی عمره به مکه رفت؛ اما فقط ِیک بار در مراسم حج حضور ِیافت و آن چند ماه پِیش از وفاتش بود. از آنجا که اِین حج در آخرِین سال عمر آن حضرت واقع شد و پِیامبر در آن با مسلمانان وداع کرد، به حجة الوَداع (حج خداحافظِی) مشهور است. شمار حاجِیان را در اِین سفر، از ٧٠ هزار تا ١٢٠ هزار نفر گفته‌اند. در اِین سفر، همسران پِیامبر و دختر او حضرت فاطمه علِیها السلام حاضر بوده و امام علِی علِیه السلام که به دستور آن حضرت در ِیمن بود، هنگام عمل سعِی، به جمع حاجِیان ملحق شد. بنابر باور شِیعه، پِیامبر در بازگشت از اِین سفر، در غدِیر خم، به دستور خداوند ولاِیت و وصاِیت امام علِی علِیه السلام را به صورت عمومِی اعلام کرد و از مردم بر اِین امر بِیعت گرفت؛ از اِین‌رو اِین حج، براِی شِیعِیان اهمِیتِی وِیژه دارد.