گرفتارِی آن حضرت با مصائب حضرت ابا عبدالله الحسِین علِیه السلام وجود دارد که خداِی متعال در لوح فاطمه علِیها السلام بدان اشاره فرمود: «جَعَلْتُ‌ كَلِمَتِِی التَّامَّةَ مَعَهُ‌ وَ حُجَّتِِی الْبَالِغَةَ عِنْدَهُ»؟

جواب اِین سؤال، از شرح و تفسِیرِی که از الميزان نقل کردِیم روشن مِی‌‌شود که منظور از «کلمات»، قضاِیاِیِی است که تحقق خارجِی آنها مستلزم صبر و تحمل جان‌‌فرساِی شکننده است، مثل ابتلاِی آن حضرت به آتش نمرودِیان و ذبح فرزند و موارد دِیگر که نسخه آن را فقط در واقعه کربلا بلکه بالاترش را مِی‌‌توان دِید.

حکاِیت شده است که مرحوم ضِیاء الدِین دُرِّی اصفهانِی[١] که دانشمند و حکِیم و داراِی مشرب فلسفِی و حِکمِی بود، در ِیکِی از مساجد تهران سخنرانِی مِی‌‌کرد. پس از ختم منبر، جوانِی از اِیشان درباره تفسِیر اِین بِیت حافظ سؤال کرد:

[١] ضياء الدين دُرِّی اصفهانِی (١٢٩٣ - ١٣٧٥ق)، از مدرّسان فلسفه در قرن چهاردهم هجرِی قمرِی است. او در سال ١٢٩٣ ق. در روستاِی دُر از توابع اصفهان به دنِیا آمد و در سال ١٣٧٥ق. (١٣٣٤ش) در تهران درگذشت. وِی پس از تحصِیل علوم مقدماتِی در زادگاهش در ١٣٠٩ق. به قصد دانش‌اندوزِی به اصفهان و سپس تهران رفت. او در فلسفه از مشرب مشائِی پِیروِی مِی‌کرد و نزد مِیرزا محمد حسن کرمانشاهِی، ملامحمد کاشانِی و جهانگِیرخان قشقاِیِی شاگردِی کرده بود. درِّی اصفهانِی پس از سکونت در تهران، به تدرِیس در دانشگاه مشغول شد. در سال ١٣٢٧ مدرسه‌اِی تأسِیس کرد و در آن به تدرِیس مباحث فلسفِی، مطالعه، تحقِیق و نگارش آن پرداخت. او علاوه بر ترجمه برخِی متون فلسفِی، رساله‌هاِی بسِیارِی از ابن سِینا را به فارسِی ترجمه کرد؛ برخِی از آثار وِی عبارتند از: لمعات المسترشدين يا اصول عقايد دين (تهران١٣٠٦ش)، فلسفة الاعتماد (تهران ١٣١١ - ١٣١٧ش)، کنز الحکمة، ترجمه فارسِی نزهة الارواح و روضة الافراح شمس الدِین (محمد بن محمود) شهرزورِی است و در ١٣١٦ش در تهران چاپ شده است، (دانشنامه جهان اسلام، ج١٧، ص٦٣١ و٦٣٢، با دخل و تصرف).