[١] جالوت کلمه‌اِی عبرِی است به معناِی کسانِی که جلاِی وطن کرده و به عبارت دِیگر بِی‌وطن هستند و براِی ِیهود که از وطن خود هجرت کرده و وارد بِیت المقدس شده‌اند بکار مِی‌رود و مقصود از «رأس الجالوت» رئِیس ِیهودِیان، رئِیس بِی‌وطنان، رئِیس از وطن رانده‌شدگان و رئِیس احبار (علماِی) ِیهود مِی‌باشد و در زبان (فارسِی) پهلَوِی از آن به «رِیش جلتوک» ِیا «رِیش جلوتک» تعبِیر شده است. اِین لقب در دوره‌هاِی مختلف به رئِیس قوم ِیهود (همه آنان ِیا منطقه‌اِی خاص) اطلاق مِی‌شده، همچنان که در بعضِی از رواِیات به مناظره امِیر المؤمنِین علِیه السلام با شخصِی با اِین عنوان در زمان خود اشاره شده است. در مورد علِی بن موسِی الرضا علِیهما السلام نِیز به دو مورد مناظره اشاره شده که ِیکِی مربوط مِی‌شود به مناظره آن حضرت در سفر بصره که بعد از شهادت موسِی بن جعفر علِیهما السلام و براِی تثبِیت قلوب شِیعِیان آن منطقه انجام شد و دِیگرِی مناظره معروف آن حضرت در مجلس مأمون است و چه بسا رأس الجالوت حاضر در مجلسِ بصره کسِی جز فرد حاضر در مجلس مأمون باشد، (احتجاج، ترجمه جعفرِی، ج٢، ص٤٣٩؛ احتجاج، ترجمه غفارِی مازندرانِی، ج٤، ص١١٦؛ احتجاجات، ترجمه جلد چهارم بحار الأنوار، ج٢، ص٢٩٩؛ اسرار توحِید، ترجمه التوحِید، ص٤٧١).

[٢] صابئين از ماده «صَبَأَ» به معناِی تغِیِیر دِین مِی‌باشد. براساس اِین معنا، هر شخصِی که دِین خود را تغِیِیر داده باشد، مِی‌توان صابئِی نامِید، (لسان العرب، ج١، ص١٠٧). در نتِیجه تعبِیر صابئِین بر افراد و گروه‌هاِی مختلفِی از مسلمانان (سبل الهدِی، ج٦، ص٢٠٤) تا افرادِی که ِیقِین در مشرک بودن آن‌ها وجود دارد، اطلاق شده است، (تفسِیر من وحِی القرآن، ج٢، ص٧١). قرآن در سه آِیه (سوره بقره، آِیه٦٢ و سوره مائده، آِیه ٦٩ و سوره حج، آِیه١٧) کلمه «الصابئون» و «الصابئين» را نام برده است و هِیچ توضِیحِی پِیرامون آن‌ها نمِی‌دهد. به همِین جهت مفسران اختلافات فراوانِی در مورد اِین گروه دارند و فقِیهان نِیز اقوال و گفتارهاِی مختلفِی در مورد آنان ارائه کرده‌اند، (المقنعه، ص٢٧٠). امروزه صابئان تنها بر ِیک گروه اطلاق مِی‌گردد که آنان را «صابئان مندايِی» مِی‌نامند. اِین گروه خود را پِیرو حضرت ِیحِیِی مِی‌دانند. آنان معابدِی از نِی و گِل، کنار رودخانه‌ها بنا مِی‌کنند، (آشناِیِی با ادِیان بزرگ جهان، ص٧٧) و آن‌ها را «المندِی» مِی‌نامند که قواعد خاصِی نِیز در طرِیقه ساخت و جزئِیات آن وجود دارد، (الصابئه المندائِیه فِی اِیران، ص١٥٦). برخِی از مفسران مقصود از «الصابئان» در قرآن را همِین گروه دانسته‌اند. اِین گروه خود ←