تارِیخ به بعد، مقام امامت و استمرارش به کارنامه او افزوده شد و اِین نشان‌‌دهنده اِین است که حُسن ختام نبوت و فصل متمّم رسالت، امامت است. معناِی (جاعِلُكَ) اِین است که من ترا از حال به بعد براِی مردم، امام و مقتدا قرار دادم تا مردم از تو در اقوال و افعال تبعِیت کنند و ترا الگوِی عملِی خود قرار دهند؛ به گواه رواِیتِی که مِی‌‌فرماِید: «وَ قَدْ كَانَ إِبْرَاهِِیمُ نَبِِیّاً وَ لَِیْسَ بِإِمَامٍ حَتَِّی قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَِی (إِنِِّی جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِِّیَّتِِی) فَقَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَِی (لا ِینالُ عَهْدِِی الظَّالِمِِینَ) مَنْ عَبَدَ صَنَماً أَوْ وَثَناً أَوْ مِثَالاً لَا ِیكُونُ إِمَاماً».[١]

بنابراِین، بر مبناِی اعتقاد ما امامِیه، به استناد همِین آِیه مبارکه است که امامت را جزء اصول دِین مِی‌‌دانِیم، نه اصول مذهب.[٢]

[١] تفسير الميزان، ج١، ص٢٨١، بحث رواِیِی؛ الإختصاص، ص٢٣.

[٢] از اِین آِیه شرِیفه، پنج نکته استفاده مِی‌شود:

١ - فصل الخطاب در سِیر نبوت و رسالت، امامت است؛ چه آنکه حضرت ابراهِیم علِیه السلام قبلاً داراِی مقام نبوت و رسالت بوده است، منتها امامت به عنوان متمّم جعل رسالت، براِی آن حضرت در نهاِیت از سوِی خدا آمده است.

٢ - کسانِی که در سقِیفه جمع شدند و علِیه امامت توطئه کردند، فِی الواقع با نبوت مشکل داشتند و نبوت را وِتو کردند. النّهاِیة به ملاحظاتِی اسم نبوت و رسالت را نِیاوردند و علِیه امامت توطئه‌چِینِی کردند. آنچه که تأِیِید مِی‌کند آنها با نبوت و بلکه با توحِید مشکل داشتند اِین است که دُخت رسول خدا علِیهما السلام وقتِی که براِی دفاع از حق امام و جاِیگاه امامت به مسجد آمد آن خطبه غرّاء فدکِیه است که در حضور اصحاب سقِیفه قرائت کرد و خطاب به آنها فرمود: «أَلا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ‌ فَهَِیْهَاتَ مِنْكُمْ وَ كَِیْفَ بِكُمْ وَ أَنَّي تُؤْفَكُونَ وَ كِتَابُ اللَّهِ بَِیْنَ أَظْهُرِكُمْ؟»؛ آگاه باشِید در ِیک فتنه کور سقوط کردِید و بدانِید که جهنم محيط به کافران است و آنها در قعر جهنم‌اند، از شما خِیلِی دور است کجا مِی‌روِید؟ و حال آنکه کتاب خدا در اختِیار شماست؟ (الإحتجاج علِی أهل اللجاج، للطبرسِی، ج١، ص١٠١).

٣ - ضمناً باِید توجه داشت که رسِیدن به مقام امامت، دو خصلت و وِیژگِی را لازم دارد: الف) رسِیدن به مقام ِیقِین، ب) صبر هنگام گرفتارِی و مصائب؛ به شهادت آِیه مبارکه که در آن،←