لوح حضرت زهرا - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٧٤ - ٢- حدّ سپاس نعمتهاِی خدا

دَرهم شکننده قدرت جبارانم، من هستم که حامِی مظلومان بر ظالمانم و من قاضِی چِیره‌‌دست و بِی‌‌گذشتِ روز جزاء هستم. غِیر از من الهِی نِیست. کسِی که به غِیر فضل و عناِیت من امِیدوار باشد و ِیا از غِیر عدل من خائف و واهمه داشته باشد، به‌‌گونه‌‌اِی او را عذاب مِی‌‌کنم که احدِی از جهانِیان را چنِین عذابِی نکرده باشم!

١ - تعظِیم أسماء إلهِی ِیعنِی چه؟

«عَظِّمْ ِیا مُحَمَّدُ أَسْمَائِِی»؛ اِی محمد! اسماء مرا - که حاکِی از ذات مستجمع جمِیع صفات کمالِیه است - با عظمت ِیاد کن! همان‌‌طور که من خود را به عظمت توصِیف کرده‌‌ام: (وَ هُوَ الْعَلِِیُّ الْعَظِیمُ).[١]

مفردات راغب درباره معناِی «اسم» آورده است: «الإسْمُ: ما ِیعرف به ذات الشِی‌ء ... و أصله من السُّمُوِّ و هو الذِی به رفع ذكر الْمُسَمَِّی فِیعرف به»؛ اسم ِیعنِی هر چِیزِی است كه ذات اشِیاء با آن شناخته مِی‌شود و اصلش از «سُمُوّ» است، ِیعنى چِیزِی كه به وسِیله آن مُسَمَِّی (ِیعنى كسِی ِیا چِیزِی كه نام بر آن نهاده شد) شناخته مِی‌شود. اسم ِیعنِی علامت ِیا نشانه براِی مسمِی. بنابراِین معنِی «أسماء» در آِیه (وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ)[٢] اِین است که خداوند، ذات و مسمّاِی آن أسماء را به آدم ِیاد داده است.[٣]

٢ - حدّ سپاس نعمت‌‌هاِی خدا

«وَ اشْكُرْ نَعْمَائِِی و لَا تَجْحَدْ آلَائِِی»؛ [اِی محمد!] شکر نعمت‌‌هاِی مرا که

[١] سوره بقره، آِیه٢٥٥؛ سوره شورِی، آِیه٤.

[٢] سوره بقره، آِیه٣١.

[٣] مفردات ألفاظ القرآن، ص٤٢٨.