لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٣٤ - ولاِیت علِی بن موسِی علِیهما السلام
ولاِیت علِی بن موسِی علِیهما السلام
براِی تفسِیر ولاِیت، مِیتوان از کلام خود علِی بن موسِی الرضا علِیهما السلام که در مسِیر حرکت به سمت مَرو، به شهر نِیشابور رسِیدند و مورد استقبال بِینظِیر مردم آن دِیار قرار گرفتند استفاده کرد که فرمود: پدرم «موسِی بن جعفر علِیهما السلام» از پدرش و او نِیز از پدر و جدّش نقل کردند که خداوند متعال فرموده است: «لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِِی»؛ کلمه «لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ» دژ و قلعه محکم من است، هر کس در آن داخل شود، از عذاب من در امان است. سپس در حِین حرکت قافله فرمود: «بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا»؛[١] با شراِیطِی که من ِیکِی از آن شراِیط هستم.
اِین حدِیث که همه راوِیان آن معصوم بوده و از نظر «صدور» و «جهت صدور» و «جهت دلالت» به قدرِی مبرهن و روشن است که به آن «سلسلة الذّهب» مِیگوِیند؛[٢] ِیعنِی سلسله روات، همه معصوم و صادق و بِیانشان
[١] الأمالي (للصدوق)، ص٢٣٥. «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَِی بْنِ الْمُتَوَكِّلِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِِیُّ بْنُ إِبْرَاهِِیمَ عَنْ أَبِِیهِ عَنْ ِیوسُفَ بْنِ عَقِِیلٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ رَاهَوَِیْهِ قَالَ: لَمَّا وَافَِی أَبُو الْحَسَنِ الرضا علِیه السلام نَِیْسَابُورَ وَ أَرَادَ أَنْ ِیرْحَلَ مِنْهَا إِلَِی الْمَأْمُونِ اجْتَمَعَ إِلَِیْهِ أَصْحَابُ الْحَدِِیثِ فَقَالُوا لَهُ ِیا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ تَرْحَلُ عَنَّا وَ لَا تُحَدِّثُنَا بِحَدِِیثٍ فَنَسْتَفِِیدَهُ مِنْكَ وَ قَدْ كَانَ قَعَدَ فِِی الْعَمَّارِِیَّةِ فَأَطْلَعَ رَأْسَهُ وَ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي مُوسَِی بْنَ جَعْفَرٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي مُحَمَّدَ بْنَ عَلِِیّ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي عَلِِیَّ بْنَ الْحُسَِیْنِ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي الْحُسَِیْنَ بْنَ عَلِِیّ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِِیَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ٧ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ الله صلِّی الله علِیه و آله يَقُولُ سَمِعْتُ جَبْرَئِيلَ يَقُولُ سَمِعْتُ اللَّهَ( يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَةُ نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا».
[٢] (هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلَّهِ الحَقِّ هُوَ خَِیْرٌ ثَوَابًا وَ خَِیْرٌ عُقْبًا) (سوره کهف، آِیه٤٤)؛ «آنجا ولاِیت و حكمفرماِیى بالذات خاص خداست كه به حق فرمان دهد و بهترِین اجر و ثواب و عاقبت نِیكو را هم او عطا كند». لازم به توضِیح است که ولاِیت ازلاً و ابداً از آنِ خداست و بالعرض و بالغِیر از طرف خود به امامان معصوم واگذار کرده است.