از برخِی رواِیات برمِی‌آِید که قبل از تولد محمد بن علِی علِیهما السلام، بعضِی از واقفِیه[١] مِی‌گفتند که علِی بن موسِی علِیهما السلام چگونه مِی‌تواند امام باشد در حالِی که از خود نسلِی ندارد![٢] از اِین‌رو وقتِی که محمد بن علِی علِیهما السلام به دنِیا آمد، علِی بن موسِی الرضا علِیهما السلام او را مولودِی پربرکت براِی شِیعِیان توصِیف کرد.[٣] با اِین حال حتِی پس از تولد او نِیز، بعضِی از واقفِیه، انتساب او را به علِی بن موسِی علِیهما السلام منکر شدند. آنان مِی‌گفتند که محمد بن علِی علِیهما السلام از نظر شمائل به پدرش شباهت ندارد، تا اِینکه قِیافه‌شناسان را حاضر کردند و آنان آن حضرت

[١] واقِفيه، واقِفه ِیا مَمْطورَه، گروهِی از شِیعِیان که بر امامت موسِی بن جعفر الکاظم علِیهما السلام توقف کردند و به ائمه بعدِی اِیمان نِیاوردند و معتقد بودند که موسِی بن جعفر علِیهما السلام، مهدِی موعود است که در پشت پرده غِیبت به سر مِی‌برد و رجعت خواهد کرد. علِی بن اسماعيل ميثمِی، اولِین کسِی بود که بر آنها نام ممطوره را گذاشت. وقتِی او با واقفه مناظره مِی‌کرد، اِین اسم را از راه طعن بر آنها نهاد و خطاب به واقفه گفته است که شما مثل کلاب ممطوره (سگ‌هاِی باران خورده) باشِید و امامِیه اِین عنوان را حفظ کردند. (لغت‌نامه دهخدا، ذِِیل واژه ممطورَه).

[٢] الکافِی (ط - الإسلامِیة)، ج١، ص٣٢٠. ِیکِی از افراد واقفِیه بر امام علِی بن موسِی علِیهما السلام خرده گرفته و به اِیشان گفته بود: «كَِیْفَ تَكُونُ إِمَاماً وَ لَِیْسَ لَكَ وَلَد؟».

[٣] بحار الأنوار (ط - بِیروت)، ج٥٠، ص٢٠ و٢٣ و٣٥. حدِیث دِیگرِی هم در همِین بحار الأنوار، ج٥٠، ص٢١ از «مُعَمَّرِ بْنِ خَلَّادٍ» نقل شد که «قَالَ: سَمِعْتُ الرضا علِیه السلام - وَ ذَكَرَ شَِیْئاً - فَقَالَ: مَا حَاجَتُكُمْ إِلَي ذَلِكَ؟ هَذَا أَبُو جَعْفَرٍ قَدْ أَجْلَسْتُهُ مَجْلِسِي وَ صَِیَّرْتُهُ مَكَانِي وَ قَالَ: إِنَّا أَهْلُ بَِیْتٍ يَتَوَارَثُ أَصَاغِرُنَا أَكَابِرَنَا الْقُذَّةَ بِالْقُذَّة».