لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٧٦ - ٣- ِیکتاِیِی بِیهمتاِی حضرت حق
معانِی کفر، پوشانِیدن است و گوِیِی کافر بر نعمتهاِی الهِی پرده مِیکشد و مؤمن با شکر خود، حقِیقت آن را نماِیان مِیکند.
در شش آِیه از قرآن کرِیم، خداوند از مؤمنِین سپاسگزارِی کرده است[١] و سپاس در اِینجا به معناِی عطا کردن ثواب بسِیار در مقابل عمل اندک است.[٢] همچنِین براساس آِیات قرآن کرِیم،[٣] شکر به نفع خود انسان است و شکر ِیا ناشکرِی، هِیچ نفع ِیا ضررِی به خدا نمِیرساند، زِیرا خدا غنِی و بِینِیاز از نفعِی است و بزرگتر از اِین است که با ناشکرِی انسان، ضررِی به او برسد.
٣ - ِیکتاِیِی بِیهمتاِی حضرت حق
«إِنِِّی أَنَا اللّهُ، لَا إِلهَ إِلَّا أَنَا»؛ [بدان که] تنها من، الله و پروردگار تو هستم لا غِیر!
خداوند، خود را (با حصر و تأکِید پس از تأکِید) بِیهمتا معرفِی مِیکند که فقط و فقط من الله هستم و لا غِیر. سِیاق کلام، تأکِید بر الوهِیت است. اِین «ِیکتاِیِی» آنچنان مهم است که در چندِین مرتبه، اشارت و تکرار مِیشود که هِیچ کس جز من، لاِیق و قابل « الله» بودن نِیست.
همچنِین در متن اِین لوح، اوصاف «قَاصِمُ الْجَبَّارِِینَ وَ مُدِِیلُ الْمَظْلُومِِینَ»، پس از عبارت «إِنِِّی أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا» آمده و اِین هم مفِید حصر الوهِیت در الله است، از اِینرو شاِید بتوان گفت كه مقصود از اِین جملات، اِین است كه
[١] سوره نساء، آِیه١٤٧: (كاَنَ اللَّهُ شَاكِرًا عَلِيماً)؛ سوره بقره، آِیه ١٥٨: (فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ)؛ سوره شورِی، آِیه٢٣: (إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ)؛ سوره فاطر، آِیات٣٠: (إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ) و٣٤: (إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ): سوره تغابن، آِیه١٧: (وَ اللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ).
[٢] المنجد، ذِیل ماده شکر.
[٣] سوره لقمان، آِیه١٢: (وَ مَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَن كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنىِّ حَمِيدٌ)؛ سوره زمر، آِیه٧: (إِن تَكْفُرُواْ فَإِنَّ اللَّهَ غَنىِّ عَنكُمْ وَ لَا يَرْضي لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ وَ إِن تَشْكُرُواْ يَرْضَهُ لَكُمْ).