لوح حضرت زهرا - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٩ - پِیشگفتار

پِیش‌گفتار

اِین‌‌جانب به تارِیخ چهارده فروردِین ١٣٤٠خورشِیدِی، سه روز پس از رحلت حضرت آِیت الله العظمِی بروجردِی(تغمده الله بغفرانه) وارد حوزه علمِیه همدان، تحت اشراف و توجّهات حضرت آِیت الله آخوند ملا علِی همدانِی شدم و بر طبق سنت جارِیه حوزه‌‌هاِی علمِیه آن روز، از جامع المقدمات شروع و به مدت ِیک‌‌سال و نِیم در اِین حوزه مشغول و در پاِیان آن، به سوِی حوزه مبارکه قم هجرت کردم و پس از تحمل زحمت و رنج‌‌هاِی فراوان، در مدرسه حجتِیه مرحوم آِیت الله العظمِی حجت کوه‌‌کمره‌‌اِی مستقر و تا سنه ٤٥ بدون شهرِیه و بدون تأمِین هزِینه تحصِیلِی و پشتوانه مالِی، با عسرت تمام، تحصِیل را ادامه دادم.

تا اِینکه در اِین سال براِی اولِین بار پس از درگذشت پنج سال از رحلت آِیت الله بروجردِی، از سوِی آِیت الله گلپاِیگانِی اعلان شد طلبه‌‌هاِیِی که پس از رحلت آن فقِید سعِید، وارد حوزه علمِیه قم شده‌‌اند و شهرِیه ندارند، بِیاِیند امتحان بدهند تا هر طلبه در سطح خود، شهرِیه خود را بگِیرد. آن روز دروس حوزه را در سه سطح «ِیک» و «دو» و «سه» مشخص کرده بودند و بنده هم نظر به اِینکه سطح سه را - که سطح عالِی محسوب مِی‌‌شد - امتحان داده و