لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٩٦ - ٢- إکرام با شهادت
اشاره کرد. او از نخستِین شهِیدان در بِین پِیروان مسِیحِیت است و دروازهاِی از دروازههاِی اورشلِیم نِیز هماکنون به نام او به ِیادگار مانده است.
از طرفِی در نزد مسِیحِیان، «شهادت» فقط به معناِی کشته شدن در راه دِین نِیست، بلکه معناِی دِیگرِی نِیز دارد و آن در راه آرمانهاِی مقدس رنج بردن است؛ از اِینرو رنج بردن و آزار دِیدن در راه دِین، بسِیار ارزشمند است و به منزله شهادت محسوب مِیشود؛ کما اِینکه در دِین اسلام هم اِینچنِین است که «شهادت» آنچنان مقام رفِیعِی دارد که نه تنها آِیات زِیادِی در قرآن درباره شهدا وجود دارد، رواِیات و احادِیث بسِیارِی نِیز در اِین مورد به چشم مِیخورد که همه آنها را مِیتوان در دو معنا خلاصه کرد:
١. معناِی خاص که همان کشته شدن در معرکه و مِیدان جنگ در راه خدا است و داراِی احکام وِیژهاِی در فقه اسلامِی است.
٢. معناِی گسترده و عام که انسان در مسِیر انجام دادن وظِیفه الهِی کشته شود و ِیا بمِیرد. پس هر کس در حِین اداِی وظِیفه دِینِی به هر صورت از دنِیا برود، اجر و حکم شهِید را دارد؛ (وَ مَنْ ِیخْرُجْ مِنْ بَِیْتِهِ مُهاجِراً إِلَِی اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ ِیدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَِی اللَّهِ).[١]
چند نمونه از رواِیات در اِین باره:
١. از پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله رواِیت شده است که فرمود: «فَوْقَ كُلِّ ذِِی بِرٍّ بِرٌّ حَتَِّی ِیقْتَلَ فِِی سَبِِیلِ اللَّهِ فَإِذَا قُتِلَ فِِی سَبِِیلِ اللَّهِ فَلَِیْسَ فَوْقَهُ بِرٌّ»؛[٢] بالاتر از هر کار خِیرِی، خِیر و نِیکِی دِیگرِی است، تا آنکه فردِی در راه خدا کشته شود، پس
[١] سوره نساء، آِیه١٠٠.
[٢] الکافِی (ط - الإسلامِیة)، ج٥، ص٥٣.