علِی بن موسِی علِیهما السلام در کنار بدترِین مخلوق خدا، ِیعنِی هارون الرشِید مدفون شده است، چنانچه در لوح فاطمه علِیها السلام چنِین آمده است: «إِلى‌ جَنْبِ شَرِّ خَلْقِِی».

→آتش فتنه‌اِی كه در آن نواحِی شعله‌ور شده بود، آورده‌اند و علِی الظاهر چنِین به نظر مِی‌رسد كه در همِین سفر، سدّ مزبور را در تنگه دارِیال و با استدعاِی اهالى آن مرز و بوم و تظلّمشان از فتنه اقوام شرور بنا نهاده و آن را با سنگ و آهن ساخته است و تنها سدِّی كه در دنِیا در ساختمانش آهن به كار رفته همِین سدّ است و انطباق آِیه (فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ أَجْعَلْ بَِیْنَكُمْ وَ بَِیْنَهُمْ رَدْماً آتُونِي زُبَرَ الْحَدِيدِ ...) بر اِین سدّ روشن است (المِیزان فِی تفسِیر القرآن، ج‌١٣، ص٣٩٤).

٤ - تسن چِی هوانگ تِی

اِین نظر با اِین تصوّر مطرح شده که دِیوار چِین همان سدّ ِیأجوج و مأجوج است و سازنده آن را «ذو القرنِین» دانسته‌اند (التحرِیر و التنوِیر، ج‌١٥، ص١٢٤، ذِیل آِیه٨٣ سوره کهف). اِین دِیوارِی است طولانِی که حائل بِین چِین و مغول‌ها بوده و آن را «تسن چِین هوانگ تِی» ِیکِی از ملوک چِین براِی بستن راه هجوم مغول‌ها به چِین ساخته است که طول آن سه هزار کِیلومتر و عرضش ٩ متر و ارتفاع آن ١٥ متر است و به مدّت ١٠ سال ِیا بِیشتر طول کشِیده است. بنابراِین، منظور از «ذو القرنِین» همان امپراطور چِین مِی‌باشد (ذو القرنِین ِیا تسن چِی هوانگ تِی، بزرگ‌ترِین پادشاه چِین، ص١٧).

اما اِین نظر را با استدلال به اِینکه در ساخت دِیوار چِین از سنگ و مصالح معمولِی استفاده شده و بنابر نقل قرآن، سدّ «ذو القرنِین» مِیان دو کوه و از آهن و مس مذاب ساخته شده، رد نموده‌اند (المِیزان فِی تفسِیر القرآن، ج‌١٣، ص٣٨١ - ٣٨٢؛ اسکندر و ادبِیات اِیران و شخصِیت مذهبِی اسکندر، ص٢٩٥ - ٢٩٦).

٥ - فرِیدون پادشاه پِیشداديان در ايران‌زمين

در کتاب تفسير روح المعاني اِین چنِین آمده است که مراد از «ذو القرنِین»، فرِیدون بن اثفِیان بن جمشِید، پادشاه پنجم پِیشدادِیان است: «و کان ملکاً عادلاً مطِیعاً للّٰه تعالِی و فِی کتاب صور الأقالِیم لأبِی زِید البلخِی أنّه کان مؤِیَّداً بالوحِی ...» و در تارِیخ عمومِی آمده است که تمام روِی زمِین را به تحت تصرف خود در آورد و آن را مِیان سه پسر خود به نام‌هاِی «اِیرج» و «سلم» و «تور» تقسِیم کرد ... و براِی هر کدام قانونِی وضع کرد. پس مراد از «ذو القرنِین»، فرِیدون مِی‌باشد (الجامع لاحکام القرآن، ج١١، ص٤٦٤؛ روح المعانِی، ج٨، ص٣٤٦).