لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢١٨ - سؤر حلال گوشت پاك است

هر حيوانى كه نشخوار نكند سؤرش حلال نيست، و لعابش حلال نيست، و باين مفهوم عمل كرده‌اند بعضى از علما، و اين قول ضعيف است زيرا كه دلالت مفهوم ضعيف است خصوصا مفهوم صفت، سيما با معارضه احاديث صحيحه كه دلالت مى‌كند بر طهارت سؤر حيوانى كه حلال گوشت نباشد، با آن كه مفهوم حديث آنست كه سؤر غير مأكول اللحم حلال نيست، و هر چه مكروهست حلال نيست زيرا كه حلال و مباح آنست كه مساوى الطرفين باشد و مكروه تركش راجحست.

(و اتى اهل البادية رسول اللَّه ٦ فقالوا يا رسول اللَّه ٦ انّ حياضنا هذه تردها السّباع و الكلاب و البهائم فقال لهم ٦ لها ما اخذت افواهها و لكم ساير ذلك)

شيخ طوسى روايت نموده است اين خبر را بسند قوى از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه حضرت رسول اللَّه ٦ در سفر بر سر آبى رسيدند، پس اهل باديه به خدمت آن حضرت آمدند و گفتند يا رسول اللَّه به درستى كه اين حوضهاى ما درندگان و سگان و شتر و گاو و گوسفند آب آن را مى‌آشامند چون است؟ پس حضرت فرمودند كه آن چه آنها مى‌خورند از ايشان است، و باقى از شما، يعنى پاكست.

و ظاهر آنست كه حوضهاى ايشان حوضهاى بزرگ بوده است، و چندين كر آب داشته است، چنانكه الحال نيز هست حوضهاى عظيم كه بر سر يكى از آن حوضها كه مشهور است به بركه عمرو عبد ود فرود آمديم، و دو روز در آنجا بوديم، و قافله زياده از بيست هزار نفس بودند، بعد از برخواستن تخمينا يك شبر كم شده بود. پس از اين حديث استدلال نمى‌توان كرد بر طهارت قليل به اين كه حضرت نپرسيد كه كر هست يا نه، زيرا كه ظاهر حديث آنست كه آن حوضها مشاهد بود، و اقل مرتبه محتملست كه كر بوده باشد، قطع نظر از آن كه‌