لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٠٠ - آب پاك و پاك كننده است

بدان كه صدوق رحمه اللَّه در خاطر داشته كه در هر مطلبى آياتى كه نازل شده است ذكر كند، و بعد از آن اخبار را نقل كند، بعد از اين از اين معنى برگشته است كه مشكلست استدلال به آيات نمودن تا از ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم منقول نشده باشد، مبادا افترائى بسته شود بر حق سبحانه و تعالى، و ليكن فرقى نيست ميان آيه و حديث بلى اگر دلالت آيه ظاهر نباشد نقل نبايد كرد، مع هذا احاديث بسيار از حضرت سيد المرسلين و ائمه طاهرين منقولست كه هر گاه خبرى به شما رسد از ما، آن خبر را بر قرآن مجيد عرض كنيد اگر موافق قرآن باشد به آن عمل كنيد و اگر مخالف قرآن باشد طرح كنيد. و محتملست كه مراد از اين اخبار اخبار غير معلوم باشد و نزد متقدمين چون اخبار معلوم داشتند احتياج اين معنى نداشتند، و اليوم البته خوبست استدلال به قرآن مجيد بلكه واجبست مهما أمكن، و إن شاء اللَّه اين حقير ذكر خواهد كرد در هر بابى آن چه از آيات وارد شده است.

(و ماء البحر طهور، و ماء البئر طهور)

يعنى ظاهر شد از آيات كه مطلق آب مطهر است پس آب نيز مطهر بوده باشد، و آب چاه نيز مطهر بوده باشد اما آب دريا پس كسى از مسلمانان خلاف در مطهريت آن نكرده است مگر سعيد بن مسيب، و عبد اللَّه بن عمرو عاص از سنيان كه ايشان گفته‌اند كه اگر غير از آب دريا باشد از آب دريا طهارت واقع نسازند، و اجماع سنى و شيعه بر خلاف اين هر دو واقع است و احاديث از رسول خدا صلوات اللَّه عليه و آله وارد شده است بر آن كه آب دريا طهور است يعنى مطهر.

و كلينى رحمه اللَّه يك حديث صحيح نقل كرده است و يك حديث كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آب دريا طهور است. و از اين حديثها علما استدلال كرده‌اند بر آن كه آب نمك مطهر است، و به نمك آب مضاف نمى‌شود چون آب دريا آب نمك است، و خالى از اشكالى‌