لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٨٩ - شخص جنب شده بود و آبله داشت او را غسل دادند و مرد

كنند بر آن كه ضرر به او رسد و هم چنين در كسير هر گاه جبيره نتوان كرد به آن كه مثلا از بلندى افتاده باشد كه استخوانهاى پهلويش شكسته باشد.

[شخص جنب شده بود و آبله داشت او را غسل دادند و مرد]

(و قيل لرسول اللَّه ٦ انّ فلانا اصابته جنابة و هو مجدور فغسّلوه فمات فقال قتلوه الّا سألوا[١] الّا يمّموه‌[٢] انّ شفاء العيّ السّؤال)

و عرض نمودند به خدمت حضرت سيد المرسلين ٦ كه فلان شخص جنب شده بود و آبله داشت او را غسل دادند و مرد حضرت فرمودند كه جماعتى كه او را غسل دادند يا فتوى دادند به غسل او را كشتند چرا سؤال نكردند چرا تيممش ندادند به درستى كه دواى درد جهل و نادانى پرسيدن است. و در بعضى از نسخ به غين معجمه است يعنى گمراهى و بحسب معنى قريب است به اول و ليكن محدثان ضبط كرده‌اند اين لفظ را بعين بى‌نقط و غين با نقط سهو نساخ است.

و اين حديث را كلينى بسند كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه روايت كرده است در دو جا كه از آن حضرت سؤال كردند و قريب باين حديثى ذكر كرده است كه از حضرت سيد المرسلين ٦ سؤال نمودند.

(و سئل الصّادق صلوات اللَّه عليه عن مجدور اصابته جنابة فقال ان كان اجنب هو فليغتسل و ان كان احتلم فليتيمّم)

و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال نمودند از آبله زده‌اى كه جنب شده بود پس حضرت فرمودند كه اگر باختيار خود جماع كرده باشد غسل بكند و اگر محتلم شده باشد بى‌اختيار پس تيمم كند و اين حديث را شيخان مرسلا از آن حضرت روايت كرده‌اند.

[١] سألوه. خ ل.

[٢] تيموه. خ ل.