لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٤٤ - اگر خون يك ماه بند آيد

اللَّه عليه كه هر گاه زنى در نماز باشد و گمان كند كه حايض شده است دست خود را بر آن موضع بمالد و ملاحظه كند اگر خون در آمده است نماز را قطع و اگر خون نبيند نماز را تمام كند و دور نيست كه اين ملاحظه از جهة اطمينان قلب خوب باشد و محتمل است كه واجب باشد ملاحظه كه مبادا نماز را در حيض به جا آورده باشد خصوصا هر گاه در اوقات عادت او باشد.

[اگر چند ماه خون نبيند]

(و سئل موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما عن رجل اشترى جارية فمكثت عنده اشهرا لم تطمث و ليس ذلك من كبر و ذكر النّساء أنّه ليس بها حبل هل يجوز أن تنكح فى الفرج؟ فقال انّ الطّمث قد تحسبه الرّيح من غير حبل فلا بأس أن يمسّها فى الفرج)

و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه پرسيدند كه اگر شخصى كنيزكى بخرد و چند ماه پيش او بماند و حايض نشود و حيض نيامدن به سبب پيرى نباشد به آن كه كنيزك جوان باشد و زنان چون ملاحظه كردند گفتند كه حامله نيست آيا جايز است مالك را كه با او جماع كند در فرج؟ با آن كه محتمل است كه حامله باشد و خلافست در حامله كه از زنا نباشد كه او را بعد از چهار ماه و ده روز وطى جايز است يا نه و خواهد آمد و اگر حملش از زنا باشد پيش از چهار ماه و ده روز حرام است وطى و بعد از آن جايز است پس حضرت فرمودند كه چون جزم بحمل نيست زيرا كه ممكن كه بادى سبب حبس حيض شده باشد و حامله نباشد پس باكى نيست كه او را جماع كند در فرج.

و اين حديث بسند صحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست و تتمه اين حديث اينست كه گفتم كه اگر حامله باشد از آن منتفع مى‌توانم شد حضرت فرمودند كه بلى در غير فرج.

[اگر خون يك ماه بند آيد]

(و اذا احتبس على المرأة حيضها شهرا فلا يجوز ان تسقى دواء