لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٤٦ - آيات

واجب نيست پس درآمد كه بعد از وقت نماز وضو واجبست و اين معنى است كه در اين باب مطلوب است و حديث نيز بر اين معنى دلالت مى‌كند.

ديگر چون خداوند عالميان فرمود كه چون برخيزيد به نماز رو را بشوييد ظاهرش آنست كه بشوييد از براى نماز، پس نيت استباحت يا رفع حدث درآمد بحسب ظاهر مكالمه.

ديگر فرمود كه بشوييد رو و دستها را، و مسح كنيد سر و پاها را ظاهرش آنست كه شستن و مسح كردن دو حقيقت‌اند مقابل يك ديگر، پس هر جا كه بايد شست مى‌بايد كه جريان آب بشود چنانكه اخبار بسيار خواهد آمد تا شستن متحقق گردد، و اقلش جريانست يعنى روان شدن آب و همين كه از ته مويى به ته مويى ديگر حركت كند شستن بفعل آمده است.

ديگر فرموده است‌ «وُجُوهَكُمْ» ظاهرش آنست كه جمعيت به اعتبار مكلفين است يعنى همه روها را بشوييد يعنى هر يك روى خود را بشوييد. و آن كه ايشان را با هم جمع فرموده است اشعارى دارد كه مؤمنان كنفس واحده‌اند مى‌بايد همه با هم وضو بسازند تا با هم نماز جماعت كنند، و جماعت وضوى ايشان نيز بفعل آيد كه در اول وقت همگى متوجه مقدمات نماز شوند و آن كه فرمود كه رو را بشوييد در عرف چنين مى‌فهمند كه كل رو را بايد شست خصوصا هر گاه ما بقى را همه مقيد ببعض ساخته و رو را مطلق گذاشته باشد كه اين دليل اراده كل وجه است.

و جمعى گفته‌اند كه وجه از مواجه است پس هر گاه دو كس روبروى هم نشسته باشند هر چه از روى يك ديگر مى‌بينند آن رواست، و حق اينست كه اشتباه كرده‌اند و بر عكس است زيرا كه مواجه روبرو نشستن است، او را از وجه گرفته‌اند نه بر عكس.

بنا بر اين است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه بيان آن‌