لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢١٤ - ميتة و خون و بول و عذرة و خمر آب را نجس مىكند

فرمود: كه باكى نيست آن چه از آب باران به آن مى‌رسد بيشتر از بول است كه بر آنجا كرده‌اند. و اين خبر باصطلاح متأخرين صحيح است يعنى جمعى كه از ابن بابويه تا به حضرت روايت مى‌كنند همه اعتقادشان صحيح است، و عادلند، و معتمد عليه‌اند، و اگر چه در اخر همه را يك جا خواهيم گفت، اما در روضة التزام كرده‌ايم كه در وقت نقل خبر هم اشاره به آن بكنيم تا سبب تذكار مبتدى شود، و ايشان را ملكه حاصل شود در اينجا نيز اين رعايت خواهيم كرد به عبارت مختصر.

و كلينى رضى اللَّه عنه روايت نموده است بعنوان قوى كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه راوى عرض نمود كه من به راهى مى‌روم و از ناودان مى‌ريزد آبى در وقتى چند كه غالب اوقات مردمان در آن وقت از خواب بيدار شده‌اند و بول مى‌كنند يعنى گمان من اينست كه آن چه بر من ريخته است بولست. حضرت فرمودند باكى نيست سؤال مكن و مپرس كه اين چه چيز بود كه ريختيد.

ديگر پرسيدم كه گاه هست باران مى‌آيد و آب بر من مى‌ريزد از آن، و متغير است و آثار كثافت يا نجاست را مى‌بينم يعنى در آن بام هست و ديده‌ام، و قطرات بر من مى‌چكد يا بر زمين مى‌ريزد، و از آنجا بر من ترشح مى‌كند، و گاه هست بر پشت بام بول مى‌كنند و باران كه مى‌آيد قطره قطره به زير مى‌آيد و به جامهاى ما مى‌ريزد. حضرت مى‌فرمايد كه باكى نيست و مشو آن را از جامه و بدن كه هر چه آب باران به او مى‌رسد پاكست.

حاصل اين اخبار اينست كه آب باران حكم آب روان دارد، و بهر چه رسيد پاك مى‌كند، و در وقت آمدن اگر به نجاسات رسد تا متغير به نجاست نشود پاكست و تغيرى كه واقع شده است در حديث مراد از آن تغير از كثافتها نيست كه لازمه پشت بامها مى‌باشد.

(و سئل صلوات اللَّه عليه عن طين المطر يصيب الثوب فيه‌