رسيد! اگر بگويد عنايت او هم اهليّت مى‌خواهد، بگو: اهليّت را بزرگان از كجا آورده‌اند؟ نه اين است كه او داده، من هم از او مى‌گيرم؛ اگر بگويد: آخر تو چه قابليّت كرم او را دارى در قبال چه عملت اين تمنّا را مى‌كنى؟

نمى‌بينى [اين قابليّت را] به هركس نمى‌دهند؟!

جوابش بگو: به گدايى مى‌خواهم، گدا مجّانى طلب است!

اگر بگويد: به گدايان هم همه‌چيز را نمى‌دهند، بگو: لعلّ جدّ در گدايى ندارند؟ و اگر بگويد: تو نافرمانى كرده‌اى، حكم سلطنت خداوند جليل ردّ تو است؛ بگو: در حكم سلطنت و قهاريّت واجب نيست كه هرنافرمانى را غضب نمايد و ردّش كند؛ اگر بگويد كه قهاريّت خدا پس كجا ظاهر خواهد شد؟ بگو: به امثال تو كه معانده با خداوند جليل نموده و بر ضدّ دعوت او، بندگانش را از درگاه او منع و مأيوس نمايد؛ و اگر بگويد كه استحقاق عقاب تو كه قطعى است و وعده عذاب معاصى قطعى است؛ امّا اجابت و عطاى گدايى تو، محتمل است؛ بگو: تو اشتباه دارى و غفلت از وعده اجابت و قبول او دارى، بلكه اگر سلطان خلاف وعيد خود را نمايد قبيح نيست، ولى خلاف وعده را كسى بر خداوند احتمال نمى‌دهد؛ و اگر بگويد: آخر روى تو از گناه، سياه و حال تو تباه است به چه روى به آستان قدس او مى‌روى؟

بگو: اگر روى من سياه است به‌وسيله انوار وجوه مشرقات اوليا او مى‌روم! اگر بگويد: تو قابليّت توسّل به آنها را هم ندارى؛ بگو: به ايشان هم به توسط دوستان ايشان، توسّل مى‌نمايم!

خلاصه؛ الحذر، الحذر! كه گول او را بخورى و از رحمت واسعه خداوند مأيوس بشوى؛ [همچنين‌] در جواب او بگو: اگر هزار مرتبه از اين در برانندم، باز برنمى‌گردم! و حال آنكه اين در، درى است كه تابه‌حال شنيده نشده كه كسى به اميد رحمت و نوال آن در، به روش اهل مسألت‌