و لم يتجاوز علمهم عن المحسوسات و لم يعرفوا من العوالم العالية إلّا الأسماء و كلّما سمعوا حكاية منها قدروا له لوازم عالمهم و انكروا ما يقال لهم من لوازم غير عالمهم.

[در حديث قدسى آمده است كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «از هنگامى كه عالم جسم را آفريده‌ام يك بار نيز به آن نظر نكرده‌ام!»

اهل اين عالم طبيعت كسانى‌اند كه علوم آنان مخصوص همين عالم است و «آنان فقط به ظاهر زندگى دنيا واقف و از آخرت غافلند.»[١]

علم آنان به بالاتر از محسوسات دست نيافته و به جز نامى از عوالم عالى، چيزى از آنها نمى‌دانند و هرگاه حكايتى از عوالم بالا بشنوند با لوازم عالم خود آن را مى‌سنجند و اگر مطابق آن نباشد، انكارش مى‌كنند.]

و بالجملة؛ مرعيهم و مأنسهم و وطنهم هذا العالم المحسوس و ملاذهم و مقاصدهم كلّها من مألوفات هذا العالم و هم الّذين قلنا إنّهم من الّذين أخلدوا إلى الأرض و هم الذين يعتقدون أنّ أنفسهم هو هذا البدن و أرواحهم هى الروح الحيوانى و إنّ الجماد كلّها موجودات متأصّلة متحقّقة و جواهر قائمة بذواتها مخلوقة في عالمها و حيزها و إنّ موجودات العوالم الآخر على القول بها موجودات اعتبارية خيالية لا حقيقة لها.

[حاصل مطلب اينكه؛ چراگاه و محفل انس و وطن آنان همين عالم محسوس است و پناهگاه و مقاصدشان، همه از چيزهايى است كه در اين عالم طبيعت با آنها انس و الفت گرفته‌اند. اينان همان كسانى‌اند كه‌

[١] - سوره روم( ٣٠)، آيه ٧.