اللّه عند استغفاره بأسمائه و صفاته الّتي تناسب مقام التّوبة بل يناسب ذنبه الّذى منه التوبة ان كانت من الذّنب المخصوص و ان يكون من الحال و الهيئة و اللباس و الحركات على ما هو أجلب للرّحمة و العطوفة من اظهار الملق و الاستكانة و المخافة و يدخل من الأبواب الّتي يليق بحاله أن يدخل منها.

[ «به‌هرحال، لازم است كه پشيمانى و تضرّع و ناله و گريه از نظر كمّى و كيفى با بزرگى و زيادى گناهش تناسب داشته باشد و بهتر آن است كه هنگام استغفارش، خدا را با نام‌ها و صفات مناسب مورد توبه بخواند بلكه اگر توبه‌اش از گناه ويژه‌اى است خدا را با اسماء و صفات مخصوص كه با آن گناه مناسب باشد بخواند و بايد حال و شكل و لباس و حركات اعضا طورى باشد كه هرچه بيشتر و بهتر رحمت و عطوفت الهى را به خودش متوجّه سازد و جلب نمايد؛ از جمله آنهاست: چاپلوسى و اظهار بيچارگى و ترس از عذاب الهى. (خلاصه اينكه) از درهايى كه لايق و مناسب حال اوست وارد شود (و با خدا مناجات نمايد).»]

پس هرطور است از يك درى از درهاى رحمت الهى كه مناسب حالش است داخل بشود، اگر از هيچ‌يك از درها نتواند داخل بشود لامحاله از در عدم يأس- كه در ابليس است- داخل بشود و عرض بكند:

يا من أجاب لأبغض خلقه ابليس حيث استنظره لا تحرمني من إجابتك.

[ «اى كسى كه مبغوض‌ترين خلقش- كه ابليس است- هنگامى كه از او مهلت خواست (خواسته او برآورده شد و تا روز قيامت به او مهلت دادى) اينك مرا از اجابت خود محروم مفرما!»]