رساله لقاء الله به ضميمه رساله لقاء الله امام خمينى - ملكى تبريزى، میرزا جواد - الصفحة ٨١ - زمينهسازى براى توبه

زبان‌هاى محرقة القلوب‌[١] و توبه مى‌كرد و از جمله حرف‌ها كه در مناجات مى‌گفت، عرض كرد:

سبحان خالق النّور جرح الجبين و فنيت الدّموع و تناثرا الدّود من ركبتي و خطيئتي ألزم بي من جلدي.

[ «منزّه و پاكى اى خدايى كه نور را آفريدى، خداوندا! پيشانى [از طول سجده‌] زخم شد و اشك ديدگان تمام گشت و سر زانوهايم كرم گذاشت و با اين‌حال، خطايم گريبانم را گرفته كه سخت‌تر از پوستى است كه به بدنم چسبيده باشد.»]

پس ندا آمد: يا داود! آيا گرسنه‌اى طعامت بدهم؟ آيا تشنه‌اى آبت بدهم؟ آيا مظلوم شده‌اى كمكت نمايم؟ و از گناهش اسم برده نشد! [حضرت داود ٧‌] صيحه‌اى كشيد و عرض كرد: گناهى را عرض مى‌كنم كه مرتكب شدم. پس ندا آمد: سرت را [از سجده‌] بردار كه بخشيدم تو را؛ معذلك، سر برنداشت تا حضرت جبرئيل ٧ آمده سرش را برداشت و در بعضى روايات هست كه بعد از قبولى توبه‌اش هم به گناه خود نوحه مى‌كرد به درجه‌اى كه از سوز ندبه و نوحه‌اش مستمعين كثير هلاك مى‌شدند و خودش غش مى‌كرد و مى‌افتاد![٢]

[زمينه‌سازى براى توبه‌]

و بالجملة؛ يلزم أن يكون النّدم و التضرّع و الابتهال و البكاء في التّوبة كمّا و كيفا مناسبا لعظمة الذّنب و كثرته و الأولى أن يدعوا

[١] - سوزاننده دل‌ها.

[٢] -« بحار الانوار»، ١٤/ ٢٨.