[ «خداوندا! با حاجت و درخواست من چه كردى؟ اگر دعايم را مستجاب فرموده و گناهم را بخشيده‌اى، پس به پيامبرت وحى فرما و اگر دعايم را اجابت نفرموده‌اى و مورد بخشش قرار نداده‌اى و تصميم بر مجازات من گرفتى، پس هرچه زودتر آتش بفرست تا مرا بسوزاند يا به كيفرى در دنيا دچارم ساز تا مرا هلاك گرداند و مرا از رسوايى روز رستاخيز رهايى بخش.»]

پس خداوند رحيم تعالى به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله، اين آيه را فرستاد: وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ؛ يعنى به ارتكاب گناه اعظم از زنا و نبش و اخذ اكفان؛ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ؛ يعنى ترسيدند از خداوند و زود توبه كردند؛ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ؛ خداوند مى‌فرمايد: آمد به سوى تو، بنده من يا محمّد، در حالى كه تائب بود پس او را از پيش خودت راندى، پس او كجا برود و كه را قصد بكند و از كه سؤال بكند كه گناه او را ببخشد غير از من؟ و بعد از آن [خداوند متعال‌] فرمود:

وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[١]؛ يعنى بر گناه خود- كه زنا و اخذ اكفان بود- باقى نماندند اينها، جزاى آنها مغفرت است از پروردگارشان و جنّاتى است كه‌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ؛\* در حالى كه هميشگى هستند در آن «جنّات»؛ وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ‌[٢] [ «و چه نيكو است پاداش اهل عمل!»]

همين‌كه آيه مباركه نازل شد، حضرت صلّى اللّه عليه و اله بيرون آمد در حالى كه آيه‌

[١] - سوره آل عمران( ٣)، آيه ١٣٥.

[٢] - سوره آل عمران( ٣)، آيه ١٣٦.