و به‌طور حتم و مسلّما من سلطنت و قدرت اين بنده‌ام را برتر و عالى‌تر از سلطنت سلطان سلاطين و ملك الملوك قرار مى‌دهم؛ به‌طورى كه تمام پادشاهان در برابر وى خرد و شكسته مى‌شوند، و تمام سلاطين جائر از او در ترس و دهشت مى‌افتند، و هرجبّار عنود و لجوجى از وى مى‌هراسد، و تمام حيوانات وحشى درنده در برابر او را مى‌شوند و بدن‌هاى خود را براى بركت و رحمت به بدن او مى‌مالند؛ و من بهشت را و آنچه در بهشت وجود دارد عاشق او مى‌نمايم، و عقل او را مستغرق به معرفت خودم مى‌كنم، و من خودم به جاى عقل او مى‌نشينم. و سپس مرگ را براى وى آسان مى‌نمايم، و سكرات و حرارت و فزع آن را از او برمى‌دارم تا آنكه از روى شوق، به سوى بهشت روانه مى‌شود.

و در وقتى كه ملك الموت بر وى فرود آيد، به او مى‌گويد: خوش آمدى! به‌به خوشا به حال شما! خوشا به حال شما! خداوند مشتاق تو است!

اى ولىّ خدا! بدان كه آن درهايى كه از آنها اعمال تو به سوى آسمان بالا مى‌رفت بر تو گريه مى‌كنند؛ و محراب و مصلّايت بر تو در حال گريستن مى‌باشند!

بنده مؤمن عارف مى‌گويد: من راضى هستم به رضوان خداوندى و به كرامت وى؛ و بيرون مى‌رود روح از بدنش همان‌طورى كه مو از خمير بيرون مى‌رود؛ و در اطراف سر او فرشتگان ايستاده‌اند؛ در حالتى كه در دو دست هريك از آنان يك كاسه‌اى پر از آب كوثر، و كاسه‌اى از شراب وجود دارد؛ از آنها به وى مى‌آشامانند تا سكرات موت و تلخى آن از ميان مى‌رود و او را به بشارت عظيمى بشارت مى‌دهند و به او مى‌گويند: پاك و پاكيزه‌اى!