الجماد صفات وجوديّة ثاتبة لهذه المرتبة من الوجود. و أمثال هذه الصفات هي المراد من قول أهل المعرفة بلزوم المناسبة بين العلّة و المعلول. فصفات الممكن نوعان: نوع منها لازم جهة وجوده و هو لا يخالف صفات الواجب بل يشبهها؛ و نوع منها لازم بجهة نفسه و ماهيّته فهو الّذي يجب تنزيه موجده عنه؛ فما يوجد فيه من صفات الواجب فهو ليس من صفاته من حيث الإمكان.

[پس علم و قدرت و اراده و كراهت و نطق- در انسان نه در جماد- صفات وجودى به‌شمار مى‌آيند كه براى اين مرتبه از وجود ثابت شده‌اند.

و اگر اهل معرفت قايل به اين هستند كه بين علّت و معلول مناسبت و سنخيّتى لازم است، مقصودشان اين‌گونه صفات مى‌باشد؛ پس ممكن الوجود را دو نوع صفت است: يك نوع از آن، لازمه وجود ممكن است و اين‌گونه صفات، مخالف با صفات واجب الوجود نيستند بلكه شبيه به صفات واجب نيز هستند؛ و نوع ديگر، لازمه نفس ممكن و ماهيّت اوست كه اين‌گونه صفات را بايد از ايجادكننده‌اش منزّه و پاك دانست؛ پس هرصفتى از صفات واجب الوجود كه در ممكن الوجود يافت مى‌شود از صفات او از حيث امكانش نيست بلكه از جنبه وجودى اوست.]