و در برابر دشمن او، سر فرود مى‌آورى و اگر به تو امر كند كه براى دستيابى به بيشتر از اينها با پروردگارت مخالفت نمايى، آن‌چنان از او اطاعت مى‌كنى كه برايش به سجده مى‌افتى! با اينكه به يقين مى‌دانى كه اگر خدا درباره تو بردبارى ننمايد و به تو قدرت و نيرو و ساير وسايل تحصيل آن را ندهد، چنين كارى براى تو امكان‌پذير نخواهد بود.

وه كه چه مصيبت بزرگ و فاجعه عظيمى است! پس در حسرت اين مصيبت بزرگ و زشت خسران عظيم، بايد گفت: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌][١]

كيف يكون حالنا لو خاطبنا ربّنا في هذه المعاملات. و قال: يا وقيح! يا قبيح! أما أوجدتك؟ أما خلقتك؟ أما سوّيت خلقك؟

أما باشرت بنفسى إلى تدبير أمرك بحيث ما رضيت لك نعمة دون نعمة؟ حتى عجز الواصفون عن صفتها و لم يقدر المحصون احصائها عصيتنى بعين نعمى عليك و أنا شاهد عليك‌

[چه حالى خواهيم داشت زمانى كه خداوند متعال به‌خاطر اين رفتارهاى ناهنجار، ما را مورد خطاب قرار دهد و بفرمايد: اى بى‌شرم! اى زشت و قبيح! مگر من به تو وجود نبخشيدم؟ مگر من تو را خلق نكردم؟

مگر تو را با كمال و معتدل نساخته‌ام؟ مگر من شخصا عهده‌دار تدبير امور تو نبودم به گونه‌اى كه راضى نشدم از نعمتى محروم بمانى تا آنجا كه وصف‌كنندگان از وصف آن نعمت‌ها عاجز ماندند و آنها را نتوانستند شمارش نمايند و تو با همين نعمت‌ها در محضر من به معصيت و نافرمانى‌

[١] - سوره بقره( ٢)، آيه ١٥٦.