[آيا اين درست است كه رفتار تو كمتر از رفتار يك سگ با صاحبش باشد؟! مگر نمى‌دانى كه چه‌بسا صاحب سگ به جز يك استخوان خالى از گوشت، چيزى به او نمى‌دهد ولى با اين‌حال، آن سگ در تمام شب نگهبان اوست و از خانه و گوسفندانش حراست مى‌نمايد و تا احساس كند كه غريبى مى‌خواهد به خانه داخل شود، به او حمله‌ور مى‌شود و اگر گرگى قصد حمله به گله را داشته باشد آن را دفع مى‌نمايد. و چه‌بسا هم صاحبش همان استخوان بدون گوشت را هم فراموش مى‌كند به او بدهد ولى با اين حال او آن وضعيّت را تحمّل مى‌كند و در خانه صاحبش را ترك نمى‌كند و به در خانه ديگرى نمى‌رود!]

فاسمع يا قليل الحياء! يا عادم الحياء! أنّك تخون صاحبك الرفيق و منعمك الشّفيق مع أنّه يطعمك من الأغذية اللّطيفة بهذا الإكرام و التّشريف في بيوت عالية و ظروف غالية بأقبح الخيانات و تتواضع لعدوّه و تسجد له في طاعتك له عند أمره بمخالفة ربّك في تحصيل الزيادات مع أنّك تعلم يقينا أنّه لو لم يحلم عنك و لم يعطك القدرة و ساير أسباب التحصيل لما أمكنك ذلك فما أعظم هذا المصاب العظيم و الرّزء الجليل؟! فإنّا للّه و إنّا إليه راجعون من حسرة هذا الخطب الفظيع؟! و الخسران العظيم؟!

[پس اى نفس بشنو! اى كم‌شرم و حيا بشنو! اى بى‌حيا بشنو! تو همان كسى هستى كه به صاحب خود خيانت كرده، آن صاحبى كه با تو رفاقت نموده و براى تو منعم شفيق و مهربانى بوده و غذاهاى لطيف و لذيذ به تو ارزانى داشته و تو را محترمانه در خانه‌هاى عالى ساكن ساخته و در ظرف‌هاى پرقيمت به تو غذا عطا كرده است و تو بدترين خيانت‌ها را به او مى‌كنى‌