نهاده به‌طورى دعوتنامه براى گفتگو و حضور در محفل انس خويش براى تو فرستاده و او هميشه مراقب و مواظب تمام لحظات توست و در تمام گفتار و كردارهايت مشمول لطف او هستى و از كرانه آسمان احسانش بر سر تو فرو مى‌ريزد و به فرشتگان گرامى خويش دستور مى‌دهد تا به احترام تو از قدمگاه تو تا افق آسمان، گرداگرد تو بايستند و خداوند رئوف با ديده رأفت به تو مى‌نگرد و در جمع فرشتگان گراميش به تو مى‌بالد و مباهات مى‌نمايد.]

فأين أنت يا مسكين! يا جاهل! بل يا قبيح الفعال! يا من لا حياء له! بل و لا ايمان له و لا عقل له بل و لا شعور من هذا الخسران العظيم و لو أنّ حيوانا من البهائم استشعر من مالكه عشر ما عقلت من مالكك الرأفة و الألفة و الحنين استأنس به و ألفه و يراقبه بالطّبع عند حضوره و كثيرا ما رأيت من الحيوانات بل من الكلاب أنّه يراقب مالكه الّذي يباشر إطعامه بمراقبات عجيبة كيف و لو تأمّلت بعين الدّقة في معاملة الكلب مع صاحبه و وفائه في معاملته لرأيته أحيى و أوفى منك بكثير!

[پس تو كجايى اى مسكين! اى نادان بلكه اى صاحب اعمال زشت و قبيح! اى كسى كه حيايى براى او نيست بلكه براى او ايمانى نيست و عقلى نيست و بى‌شعور است كه اين خسران و زيان بزرگ را درك نمى‌كند و اگر يكى از اين چهارپايان از صاحب خود يك دهم آنچه كه تو از صاحب خود رأفت و الفت ديده‌اى، مى‌ديد با مالك و صاحب خود انس و الفت مى‌گرفت و مناسب با طبع خود مراقب حضور مالكش مى‌گشت و چه بسيار مشاهده‌