خويشان خود را تصوّر نمايى و آن را با ادب خود هنگام نماز خواندن در حضور ملك الملوك متعال مقايسه نمايى، به بسيارى كوتاهى و توهين خود نسبت به اين سلطان بزرگ- جلّ جلاله- پى خواهى برد؛ براى اينكه همانا تو هيچ‌وقت راضى و حاضر نيستى در حضور فرماندار شهر خود هنگامى كه با تو روبه‌رو ايستاده، پشت به او كنى يا وقتى كه با تو به سخن گفتن پرداخته تو متوجّه ديگرى شوى و به او تواضع نمايى بلكه از اين بالاتر، در حالى او تو را به سوى خويش مى‌خواند، در حضورش به دشمن او سجده كنى!؟ بلكه مى‌توان گفت تو راضى به چنين توهينى نسبت به دوستان هم‌سطح خود حتى نسبت به يكى از خدمتگزاران خويش نيز نمى‌شوى.]

فما أفضح عملك و ما أفظع حالك في معاملة هذا الملك العظيم الشّفيق في صلوتك الّتى أكرمك بإذنه لك في هذا المعراج و المناجاة معه؛ بل منّ عليك بعظيم منه حيث دعاك لمخاطبته و مجلس أنسه و هو يراقبك في جميع لحظاتك و يحسبك بلطفه في جميع ما تفعله أو تقوله من أفعالك و أقوالك، ينشر البرّ على رأسك من عنان السّماء و يأمر كرام ملائكته بأن يحيطوا بك من قدمك إلى أفق السّماء إجلالا بك و ينظر بعين رأفته عليك و يباهى بك ملأ ملائكته الكرام‌

[واى چه افتضاحى بار آورده‌اى و به چه حال زشت و سختى گرفتار شده‌اى كه به خود جرئت داده‌اى با سلطان بزرگ و مهربان، چنين معامله‌اى نمايى!؟ آن هم در نمازى كه به احترام تو، به تو اجازه حضور در اين معراج و مناجات همراه خودش را صادر فرموده بلكه از آن بزرگتر نيز بر تو منّت‌