بس است براى اهل ايمان كه بگويند: «بلى، اللّه يكفي» و آسوده بشوند و همّتشان را مقصور به حضرت او- جلّ جلاله- نموده و حزن دائم از اين جهت در دلش جاگير بشود؛ چرا كه مادامى كه در دنيا است هردرجه‌اى از حال كه بر او از مقامات معرفت و قرب روى دهد، باز فوق آن متصوّر است.

بلى از مختصّات حضرت ولايت‌پناه ٧ است كه فرمودند: «لو كشف الغطاء ...».[٢]

[اين‌] حزن سالك بايد دائمى باشد؛ حزن در دل، بشر[٣] در روى، حزن در باطن و بشر در ظاهر، بايد داشته باشد.

و در روايت است كه اين حزن رشته‌اى است مابين بنده و خداوند، مادامى كه هست علقه بنده از حضرت او منقطع نمى‌شود و در همه اوقات در باطنش حال توسّلى به حضرت وجه اللّه، خليفة اللّه، نور اللّه الأنوار، و ضيائه الأزهر و حجّته الأعظم، وجود مبارك خاتم الأوصياء امام زمان- عجّل اللّه فرجه- فراهم و انتظار ظهور نور مبارك و ايّام سلطنت آن بزرگوار- ارواح العالمين فداه- را داشته، در تعقيب نمازهاى پنجگانه، مداومت به ذكر «اللّهمّ عرّفني نفسك ...»[٤] و قرائت سه مرتبه سوره مباركه «توحيد» را به‌

[١] - سوره زمر( ٣٩)، آيه ٣٦.

[٢] -« كشف الغمّه» ١/ ١٧٠.

[٣] - خوش‌رويى.

[٤] - اللّهمّ عرّفني نفسك فإنّك إن لم تعرّفني نفسك لم أعرف نبيّك؛ اللّهمّ عرّفني رسولك- فإنّك إن لم تعرّفني رسولك لم أعرف حجّتك؛ اللّهمّ عرّفني حجّتك فإنّك إن لم تعرّفني حجّتك ضللت عن دينى.