پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٦٢ - ٢ نتايج سقيفه

بدين‌سان، ابو بكر از سقيفه بيرون آمد و كليه مسلمانانى كه در مورد خلافت با نقطه نظرات وى موافق بودند و يا پذيرش زمامدارى سعد بن عباده بر آن‌ها دشوار مى‌آمد با وى دست بيعت داده بودند.

٢. امويان و در رأس آنان ابو سفيان كه در صدد اختصاص سهمى در حكومت براى خود بودند، بدين وسيله مى‌خواستند بخشى از ارج و احترام سياسى گذشته خود در جاهليّت را بازگردانند. زمامداران حكومت (ابو بكر و دار و دسته‌اش) به مخالفت امويان و تهديدهاى ابو سفيان و سخنان هيجانى وى در بازگشت از سفرى كه رسول خدا او را براى جمع‌آورى زكات فرستاده بود، اعتنايى نكردند زيرا به سرشت و طبيعت و خواسته‌هاى سياسى و مادى بنى اميّه آشنايى داشتند و جلب حمايت و همكارى آنان در كنار حكومت موجود، كار ساده‌اى بود چنان‌كه ابو بكر اين‌كار را انجام داد و از پيش خود- يا به تعبيرى دقيق‌تر- با اجازه عمر، تمام اموال و زكات‌هايى را كه از مسلمانان نزد ابو سفيان وجود داشت، يك‌جا بدو بخشيد و پس از آن نيز بخشى از كارهاى حكومتى را در تعدادى از مراكز مهمّ دولتى در اختيار امويان قرار داد.

٣. بنى هاشم و شخصيت‌هاى برگزيده آنان مانند: عمّار، سلمان، ابوذر، مقداد، (رضوان اللّه عليهم اجمعين) و دسته‌هاى ديگرى از مردم كه به حكم الهى و نحوه سياستى كه در اسلام با آن خو گرفته بودند، بنى هاشم را وارث طبيعى رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم مى‌دانستند.[١]

ملاحظه مى‌كنيم كه حزب حاكم در همگرايى با انصار و امويان و جلب‌

[١] . شرح ماجرا در كتاب« فدك فى التاريخ» از شهيد سيد محمد باقر صدر ٨٤ ملاحظه شود.