پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٥ - ٣ بخشش و ايثار

بى‌نيازى واقعى، بى‌نيازى طبع آدمى است.

آن مخدّره، بتول لقب يافت، يعنى بانويى كه از دنيا گسسته و به خداى خود پيوسته و از زرق و برق و تمايلات به دور است، او دل از خوشى‌ها بركنده و به نيرنگ و فريب و آفات اين جهان آگاه بود و در راستاى انجام مسئوليت‌هايش شكيبا بود و با اين‌كه از زندگى محنت‌بارى رنج مى‌برد، ولى همواره زبان در ذكر و سپاس خداى خود داشت.

زهرا عليها السّلام در انديشه جهانى ديگر بسر مى‌برد و فريفته زخارف دنيا نمى‌شد چراكه او خود، مى‌ديد پدر بزرگوارش از دنيا و لذائذ و خوشى‌هاى آن‌رو گردان است. آن بانوى بزرگ بر بردبارى و صبر بر گرفتارى و شكر و سپاس خدا در رفاه و آسايش و راضى بودن به مقدّرات الهى، معروف بود زيرا از پدر بزرگوارش روايت كرده بود كه فرمود:

خداوند، هر بنده‌اى را كه دوست بدارد به بلا مبتلايش مى‌سازد، اگر شكيبايى كند او را از ديگران متمايز و اگر به رضاى حق راضى و خشنود باشد، او را بنده برگزيده خويش قرار خواهد داد.[١]

٣. بخشش و ايثار

فاطمه زهرا عليها السّلام در سخاوت و بخشندگى نيز رهرو راه پدر بزرگوار خويش بود، او به ياد داشت كه پدر گرامى‌اش فرموده بود:

سخاوتمند به خداوند و مردم و بهشت، نزديك و از دوزخ دور است، خداوند خود، صاحب جود و بخشندگى است و اهل جود و بخشش را دوست دارد.

[١] . اهل البيت/ ١٣٧.