پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٣ - ٧ امام عليه السلام و گزينش راه

العاده ترغيب مى‌كرد تا مسأله ميراث را فرصتى مناسب و غنيمت شمرده و به هدف مقاومت در برابر خليفه غيرقانونى، آن هم با شيوه مسالمت‌آميزى كه مصالح مهم اسلام در آن روز اقتضا مى‌كرد، اين مسأله را نقطه آغاز حركت قرار دهند، كه در اين‌صورت اين امكان وجود داشت كه خليفه از ناحيه مخالفان به غصب ميراث و به بازى گرفتن احكام دين و بى‌احترامى به قانون، متهم گردد.

٧. امام عليه السّلام و گزينش راه‌

وجود رخدادهاى پرشتاب و حركت‌هاى انحراف‌آميز و پيدايش جناح‌هاى متعددى كه زمينه خيانت و توطئه بر ضد اسلام را فراهم مى‌ساخت و فتنه‌جويى‌ها و نبودن آگاهى دينى و علاقه شديد به سلامت دين و عقيده، امام على عليه السّلام را به گزينش چند راه سخت و دشوار واداشت.

نخست: بى‌هيچ مانعى مانند ساير مسلمانان با ابو بكر بيعت مى‌كرد، بلكه در اين‌صورت در دربار حكومت جديد از موقعيت و جايگاه برجسته‌اى برخوردار مى‌شد و بى آن‌كه توجّهى به روند حركت رسالت اسلامى داشته باشد، در حفظ وجود و موقعيت و منافع خويش مى‌كوشيد و چنين چيزى غير ممكن به نظر مى‌رسيد زيرا معناى اين‌كار تأييد بيعتى بود كه كاملا با دستورات رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم مخالفت داشت.

دوّم: چونان كسى كه خار در چشم، و استخوان در گلو دارد بردبارى پيشه كند و بكوشد ميان تناقضات پديد آمده از حكومتى غير شايسته و نالايق، راهى ميانه برگزيند تا موجوديت اسلام و اعتقادات اسلامى را از فروپاشى كامل حفظ و حراست نمايد.

سوم: به بسيج مردم همت گمارد و آنان را به شورشى مسلحانه بر ضد خلافت ابو بكر مهيّا سازد.