پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٧ - ب خوشرفتارى

نبردها شركت داشت.

زهرا اطهر نيز با فراهم آوردن فضاى لازم و گرم و مهر و محبّت مطلوب در خانواده مشترك خويش، در پاداش جهاد و مبارزه على نيز تشريك مساعى داشت زيرا آن‌گونه كه در روايت آمده، جهاد زن، در خوب شوهردارى كردن است.[١]

صدّيقه طاهره عليها السّلام همسر خويش را در كارها تشويق مى‌فرمود و شجاعت و دلاورى و جانفشانى‌اش را مى‌ستود و در نبردهايى كه امام در پيش داشت، او را تقويت مى‌كرد، زخم‌هايش را مرهم مى‌نهاد و درد و رنج‌هاى او را آرامش مى‌بخشيد و خستگى را از تنش بيرون مى‌كرد تا آن‌جا كه على عليه السّلام فرمود:

هرگاه به زهرا مى‌نگريستم، با اين نگاه غم و اندوه از وجودم رخت برمى‌بست.[٢]

فاطمه عليها السّلام بر انجام وظائف و مسئوليت‌هاى زندگى زناشويى، فوق‌العاده توجّه داشت و هيچ‌گاه بدون اجازه شوهر از خانه بيرون نرفت، يك‌بار نيز او را خشمگين نساخت و در خانه شوهر دروغ نگفت و به او خيانت نورزيد و از فرمانش سر برنتافت و امام على نيز متقابلا همين احترام و محبّت را نسبت به او قائل بود و از مقام و منزلت بلند زهرا عليها السّلام آگاه بود، تا آن‌جا كه فرمود: به خدا سوگند! از آن زمان كه زهرا به خانه‌ام آمد تا دنيا را وداع گفت هيچ‌گاه او را به خشم نياورده و به رنج نيفكندم، او نيز هرگز مرا خشمگين نساخت و از فرمانم سرپيچى نكرد.[٣]

امام على عليه السّلام در آخرين لحظات عمر شريف حضرت زهرا عليها السّلام آن‌گاه كه خواست به او وصيّت كند، امام (ع) همه آن موارد را به ياد آورد، به على عليه السّلام‌

[١] . وسائل الشيعه ٢٠/ ٢١١، چاپ مؤسسه آل البيت عليهم السّلام.

[٢] . مناقب خوارزمى ٣٥٣، چاپ مؤسسه نشر اسلامى.

[٣] . همان.