اين ترتيب كه يك ششم همان ثلث را به دايى يا خاله مادرى- در صورتى كه تنها يكى از آن دو باشد- و يك سوم آن را- در صورتى كه دايى و خاله مادرى متعدّد باشند- مى‌دهند و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند؛ و باقى آن ثلث را هم به دايى و خاله أبوينى يا پدرى او مى‌دهند و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند؛ سپس دو سوم باقى از تركه را به عمو و عمّه مادرى ميّت مى‌دهند، و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند؛ و احتياط آن است كه عمو و عمّه مادرى با يكديگر مصالحه كنند.

١٧٨- اگر هر چهار صنف- يعنى دايى و خاله أبوينى يا پدرى ميّت با دايى و خاله مادرى او و عمو و عمّه أبوينى يا پدرى و عمو و عمّه مادريش- وارث باشند، ثلث تركه- يعنى يك سوم آن- به دايى‌ها و خاله‌ها مى‌رسد، به اين ترتيب كه يك ششم همان ثلث را به دايى يا خاله مادرى- در صورتى كه تنها يكى از آن دو باشد- و يك سوم آن را- در صورتى كه دايى و خاله مادرى متعدّد باشند- مى‌دهند، و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند، و باقى آن ثلث را هم به دايى و خاله أبوينى يا پدرى او مى‌دهند، و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند؛ سپس از دو سوم باقى تركه، يك ششم آن را به عمو و عمّه مادرى- در صورتى كه تنها يكى از آن دو باشد- و ثلث آن را- در صورتى كه عمو و عمّه مادرى متعدّد باشند- مى‌دهند، و بايد بالسّويّة بين خود تقسيم كنند؛ و در فرض اخير احوط آن است كه مصالحه نمايند؛ و باقى دو ثلث را به عمو و عمّه أبوينى يا پدرى مى‌دهند، و بايد طورى بين خود تقسيم كنند كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ارث ببرد.

١٧٩- اگر همسر ميّت با عمو و عمّه أبوينى يا پدرى ميّت وارث باشند، همسر ميّت نصيب أعلاى خود- به بيانى كه در فقره (١٤٧) بيان شد- را مى‌برد؛ و بقيّه اموال را به عمو و عمّه مى‌دهند، و بايد طورى بين خود تقسيم كنند كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ارث ببرد؛ و اگر همسر ميّت با دايى و خاله أبوينى يا پدرى ميّت وارث باشند نيز همين حكم جارى است، با اين تفاوت كه در اين فرض بقيّه اموال بين دايى‌ها و خاله‌ها بطور مساوى تقسيم مى‌شود، و همچنين است در جايى كه همسر ميّت با دايى و خاله يا عمو و عمّه مادرى ميّت وارث باشند- كه بعد از اينكه همسر نصيب أعلاى خود را برد، بقيّه‌