١٨٤- اگر همسر ميّت با عموها و عمّه‌هاى أبوينى يا پدرى ميّت و دايى‌ها و خاله‌هاى أبوينى يا پدرى او و عموها و عمّه‌هاى مادريش وارث باشند، همسر ميّت نصيب أعلاى خود- به بيانى كه در فقره (١٤٧) بيان شد- را مى‌برد؛ و يك سوم تركه را به دايى‌ها و خاله‌ها مى‌دهند، تا بطور مساوى بين خود تقسيم كنند؛ و از باقى تركه، يك ششم را به عمو يا عمّه مادرى- اگر يك نفر باشد- و يك سوم را- اگر عمو و عمّه مادرى متعدّد باشند- به آنها مى‌دهند، و بايد آن يك سوم را بالسّويّة بين خود تقسيم كنند، لكن در فرض اختلاف جنس احتياط آن است كه با هم مصالحه نمايند؛ و بقيّه تركه به عموها و عمّه‌هاى أبوينى- و اگر موجود نبودند به عموها و عمّه‌هاى پدرى- مى‌رسد، و بايد طورى بين خود تقسيم كنند كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ببرد.

و اگر با همسر ميّت عموها و عمّه‌هاى أبوينى يا پدرى ميّت و عموها و عمّه‌هاى مادرى و دايى‌ها و خاله‌هاى مادريش وارث باشند، همسر نصيب أعلاى خود را مى‌برد؛ و يك سوم تركه را به دايى‌ها و خاله‌هاى مادرى مى‌دهند، تا بطور مساوى بين خود تقسيم كنند؛ و از باقى تركه، يك ششم را به عمو يا عمّه مادرى- اگر يك نفر باشد- و يك سوم را- اگر عمو و عمّه مادرى متعدّد باشند- به آنها مى‌دهند، و بايد آن يك سوم را بالسّويّة بين خود تقسيم كنند، لكن احتياط آن است كه اگر در جنس مختلف هستند با هم مصالحه نمايند؛ و بقيّه تركه به عموها و عمّه‌هاى أبوينى- و اگر موجود نبودند به عموها و عمّه‌هاى پدرى- مى‌رسد، و بايد طورى بين خود تقسيم كنند كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ببرد.

١٨٥- اگر همسر ميّت با عموها و عمّه‌هاى أبوينى يا پدرى ميّت و دايى‌ها و خاله‌هاى أبوينى يا پدرى و نيز دايى‌ها و خاله‌هاى مادرى او وارث باشند، همسر ميّت نصيب أعلاى خود- به بيانى كه در فقره (١٤٧) بيان شد- را مى‌برد؛ و يك سوم- ثلث- تركه به دايى‌ها و خاله‌ها مى‌رسد، به اين صورت كه آن يك سوم- ثلث- را شش قسمت نموده و يك ششم آن را به دايى يا خاله مادرى- اگر يك نفر باشد- و يك سوم آن را