فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩ - دوم - قتل عمد به ناحق
اگر مدخولٌبها نباشد، نياز به عدّه نگهداشتن ندارد؛ ولى اگر مدخولٌبها باشد، بايد سه ماه و ده روز عدّه طلاق بگيرد؛ و اگر قبل از تمام شدن عدّه طلاق- يعنى سه ماه و ده روز- توبه كند، زوجيّتش باقى مىماند؛ و الا كشف مىشود كه از حين ارتداد عقد ازدواجش بهم خورده بود.
ب- مرتدّ ملّى:
مرتدّ ملّى كسى است كه پدر و مادرش در حال انعقاد نطفه او كافر بودهاند و خود او نيز بعد از رسيدن به بلوغ اظهار كفر كرده و آنگاه مسلمان شده و سپس به كفر برگشته است، مانند كسى كه در اصل نصرانى بوده، بعد مسلمان شده و سپس به نصرانيّت برگشته باشد.
٢٥- مرتدّ ملّى چه مرد باشد و چه زن اموالش به ورثهاش منتقل نمىگردد؛ مگر بعد از مردن او.
٢٦- مرتدّ ملّى چه زوج باشد و چه زوجه، نكاح او با همسر مسلمانش خود بخود فسخ مىشود و بدون عده زوجه از شوهرش جدا مىشود؛ البته اين در صورتى است كه زوجه مدخولٌبها نباشد؛ و اگر مدخولٌبها باشد، انفساخ عقد نكاح آنها به گذشتن عدّه توقّف دارد، پس اگر قبل از تمام شدن عدّه، مرد مرتدّ يا زن مرتدّه توبه كند، نكاحشان به حال اول برمىگردد؛ و الا كشف مىشود كه از حين ارتداد نكاح بهم خورده بود.
شروط تحقّق ارتداد:
٢٧- تحقّق ارتداد و ترتيب اثر بر آن مشروط به پنج شرط مىباشد: ١- بلوغ، ٢- كمال عقل، ٣- اختيار، ٤- قصد، ٥- علم، بنابر اين اگر شخصى مثلًا از روى اكراه يا غفلت يا سهو يا غضبى كه مالك نفس خود نيست و يا به واسطه سبق لسان و يا جهالت ردّه بگويد، از اخبار ارتداد خارج است و مرتدّ نمىشود.
دوم- قتل عمد به ناحق:
٢٨- اگر كسى از روى عمد و به ناحق يكى از اقرباء خود را بكشد، از آن مقتول ارث نمىبرد؛ ولى اگر به حق- مثلًا به عنوان قصاص يا حدّ يا دفاع از جان و مال و ناموس خود- او را بكشد، از او ارث مىبرد.