فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٦ - شرط دوم تا هنگام وفات يكى از طرفين، زوجه در عقد زوج باقى باشد،
درخت- رشد و نموّ نموده يا زيادتر از آنچه در حال مرگ شوهر بود شده باشد، زوجه از آن مقدار زيادى و رشد و نموّ ارث نمىبرد.
٢٠٣- معيار در قيمت أعيانى كه سهم الإرث زوجه از آن پرداخت مىشود، قيمت روزى است كه مىخواهند به او بپردازند نه قيمت روزى كه شوهرش فوت كرده، در نتيجه اگر قيمت أعيانى تركه در روز تقسيم بيشتر از قيمت روز فوت شوهر باشد، زن همان قيمت بيشتر را ارث مىبرد، همچنانكه اگر قيمتش از آن روز كمتر شده باشد، از سهم الإرث زن نيز كم مىشود؛ بلى، احوط آن است كه در صورت مختلف بودن قيمت روز فوت و روز تقسيم ارث، ورثه با زوجه ميّت مصالحه كنند.
٢٠٤- طريقه قيمت كردن مصالح ساختمانى و درخت اين است كه آنها را بر اين فرض قيمت كنند كه تا روزى كه نپوسيده و از بين نرفتهاند و در آن مكان بدون اجاره و مجانى بمانند چه قيمتى دارند- مثلًا مصالحى كه در دكان ارثى بكار رفتهاند اگر فرضاً در همان قطعه زمين زير بناء بمانند تا زمانى كه هستند چه قيمتى دارند- از آن قيمت سهم الإرث زوجه ميّت را بدهند، بنابر اين اگر مثلًا آن مصالح هزار تومان مىارزد، ولى اگر در آن مكان و به شكل دكان بماند چند برابر مىارزد، زوجه ميّت از اين قيمت اضافى ارث مىبرد.
٢٠٥- مصالحى كه در زمان مرگ مُوَرِّث در بناء بكار برده شدهاند و نيز درختانى كه در آن زمان كاشته و پا بر جا هستند غير منقول مىباشند و زوجه از آنها ارث نمىبرد، پس اگر قبل از مرگ او بناء خراب و أشجار قطع شده باشند، آن مصالح و درختان از غير منقول خارج شده و زوجه از آنها ارث مىبرد و مشمول مسأله قبل نيست.
٢٠٦- ميوه سر درخت و زراعت و بذر كاشته شده و نيز ديگهاى بزرگى كه در آشپزخانهها و رنگرزىها كاربرد دارند و ثابت مىباشند، جزء اموال منقول هستند و زوجه از آنها ارث مىبرد؛ ولى سايبان- داربستى كه شاخههاى انگور بر آن قرار داده مىشوند- و دولاب جزء اموال غير منقول مىباشند.
٢٠٧- با اينكه زوجه مستحق قيمت أعيان است نه خود اعيان، و حق ندارد بگويد من سهم الإرث خود را از أعيان مىخواهم؛ ليكن اگر ورثه بخواهند سهم الإرث او را از