فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢ - ب - ولاء ضمان جريره
و عمّه و دايى و خاله و اولاد اولادشان هرچه پايين روند؛ البته اگر اولاد اولادشان آنقدر پايين روند كه عرف منسوب بودن آنها را تصديق نكند بين آنها توارث نيست.
١- نسب بايد به سبب شرعى صورت گرفته باشد؛ و نسبى كه به واسطه وطى به شبهه حاصل شده و نيز نسب مِلَلى كه مسلمان نيستند ولى نكاح را طبق معتقدات خود انجام دادهاند، در حكم نسب شرعى است.
٢- نسب موجب ارث سه طبقه دارد، كه در صفحات ٤١ و ٤٢ بيان مىشوند.
دوم- سبب:
سبب در مقابل نسب است و مقصود از آن اتصال دو شخص به يكديگر فقط به وسيله ربط مىباشد.
٣- سبب موجب ارث بر دو نوع است: ١- زوجيّت دائم، ٢- وِلاء.
نوع اول- زوجيّت دائم:
زوجيّت دائم يعنى رابطهاى كه در اثر نكاح دائم حاصل مىگردد.
٤- زوج و زوجه به سبب زوجيّت دائم از يكديگر ارث مىبرند.
نوع دوم- وِلاء:
وِلاء رابطهاى است بين شخص با ديگرى به جهتى غير از خويشاوندى، كه اين رابطه موجب ارث شناخته شده است، و داراى سه مرتبه مىباشد:
الف- وِلاء عِتق
رابطهاى است بين مولى و بنده كه بر اثر آزاد نمودن بنده توسط مولى بوجود مىآيد.
٥- وِلاء عِتق مربوط به بخش «عبيد و إماء» است و فعلًا موضوعيّت ندارد.
ب- وِلاء ضِمان جَريره:
وِلاء ضِمان جَريره رابطهاى است بين دو نفر كه بر اثر عقد مخصوص بوجود مىآيد و نتيجه آن اين است كه طرفين اين عقد از يكديگر ارث مىبرند.
٦- عقد مخصوص ضِمان جَريره اين است كه كسى به ديگرى بگويد: قرارداد مىنماييم كه تو مرا حمايت و كمك كنى و من هم تو را حمايت و كمك نمايم و تو