الف- در تقسيم ارث با و الدين ميّت، پس اگر وارث ميّت پدر و مادر او و اولاد اولادش- يعنى نوه‌هايش- باشند، نوه‌هاى او ارث پدر بزرگ يا مادر بزرگ خود را با والدين ميّت تقسيم مى‌كنند، همچنانكه اگر وارث ميّت پدر و مادر او و اولادش باشند، اولاد ارث پدر يا مادر خود را با و الدين ميّت به تفصيلى كه ذكر مى‌شود تقسيم مى‌كنند.

ب- در حاجب شدن نسبت به پدر و مادر ميّت، پس اگر وارث ميّت پدر و مادر او و اولاد اولادش- يعنى نوه‌هايش- باشند، نوه‌هاى او حاجب پدر و مادر ميّت مى‌شوند، و باعث مى‌شوند كه آنها سهم كمترى ببرند، همچنانكه اگر وارث ميّت پدر و مادر او و اولادش باشند، اولاد او نسبت به پدر و مادرش حاجب مى‌شوند.

ج- در جلوگيرى از ارث بردن افراد طبقه و رتبه بعد، پس اگر وارث ميّت اولاد اولادش- يعنى نوه‌هايش- باشند، نوه‌هاى او مانع مى‌شوند از اينكه ارث او به افراد طبقه و رتبه بعد برسد، همچنانكه اگر وارث ميّت اولاد او باشند، اولادش باعث مى‌شوند كه ارث او به طبقه و رتبه بعد نرسد؛ و در اين مسأله فرق نمى‌كند كه پدر و مادر ميّت زنده باشند يا نه.

١٢٤- نوه و نبيره ميّت در ارث بردن از او، به مقدار سهم كسى ارث مى‌برند كه به وسيله او با ميّت مرتبط شده‌اند، بنابر اين دخترزاده‌هاى ميّت سهم مادر خود را از ميّت ارث مى‌برند، چه پسر باشند و چه دختر؛ و اگر ميّت تنها يك دختر داشته كه در حيات خود او مرده است، بچه‌هاى آن دختر نصف تركه ميّت- يعنى مادر مادر يا پدر مادر- را ارث مى‌برند؛ و در صورتى كه ميّت علاوه بر يك دختر، پدر و مادر نيز داشته باشد، باز هم ورثه دختر نصف مال را مى‌برند؛ و در هر دو صورت مقدار مازاد را به بيانى كه در صفحه ٣٢، بند دوم بيان شد، به ورثه دختر ردّ مى‌كنند، زيرا اگر مادرشان زنده بود، نصف مال را مى‌برد، و اگر از سهام زياد مى‌آمد به او ردّ مى‌شد، و نيز پسرزاده‌هاى ميّت- چه پسر باشند و چه دختر- ارثى را مى‌برند كه اگر پدرشان زنده بود آن را مى‌برد، پس اگر پسرزاده يك نفر باشد، همه اموال ميّت به او مى‌رسد؛ و اگر صاحب فريضه‌اى با او