موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٢٠ - چهارم شغل نبودن سفر

[سؤال ٢٤٢٨] ١١٤٣٩٩٢

بسمه تعالى‌

بعد از سلام و درود به رهبر انقلاب و مبلغان راه خدا لطفاً به دو سؤال زير جواب مرحمت فرماييد.

١. همسرم جهادگر است؛ يعنى شغل او برابر است با رفتن به دهات و اطراف شهرستان. وطن و منزل پدريمان تبريز است و ما هم اكنون در گاوگان كه از تبريز، يك ساعت فاصله دارد اقامت داريم و نسبت به آينده- از نظر ماندن هميشه- تصميمى نداريم و نمى‌توانيم داشته باشيم؛ چرا كه دست خودمان نيست و جهاد هر جا كه لازم بداند مى‌فرستد. تكليف نماز و روزه ما چگونه است؟

آيا شرايط همسرم با من فرق دارد؟ چرا كه همسرم بيشتر هفته را با توجه به اين‌كه در قسمت بهداشت فعاليت دارد، به دهات و اطراف مى‌روند.

بسمه تعالى، حكم مسافر داريد؛ مگر اين‌كه سفر، شغل شما باشد؛ مانند راننده و غيره كه در رساله ذكر شده است و حكم، نسبت به همسر شما هم همين است.

[سؤال ٢٤٢٩]

٢. من و همسرم به مدت ٤٥ روز به گيلان‌غرب رفته بوديم و شرايط من طورى بود كه صبح را در گيلان‌غرب بودم و ظهر را به دهات اطراف مى‌رفتم. با اين حال، قصد اقامه كرده بودم و نماز را تمام مى‌خواندم و روزه هم گرفته بودم. آيا نماز و روزه من درست بود يا اين‌كه بايد تمام آن ٤٥ روز را قضا بخوانم؟ با توجه به اين‌كه فاصله ده تا گيلان‌غرب، يك ربع يا بيست دقيقه بود.

بسمه تعالى، اگر به حد مسافت مى‌رفته‌ايد، حكم مسافر داشته‌ايد؛ مگر در صورتى كه سفر، شغل شما بوده يا گيلان‌غرب، وطن شما باشد و در ماه رمضان، بعد ازظهر از آن‌جا خارج شده باشيد كه در اين صورت، روزه شما صحيح است.