١. اگر شخصى به حدى مريض شود كه قوه تميز را از دست بدهد به نحوى كه وقت ظهرين و عشائين بلكه چه بسا پاكى و نجسى را هم تميز نمى‌دهد، قضاى نماز و روزه بعد از او بر ولىّ لازم است يا نه؟

بسمه تعالى، اگر به حد جنون نرسيده قضا واجب است.

٢. اگر با قصد اقامه عشرة ايّام، يك نماز چهار ركعتى شروع كند و در ركعات يا افعال آن شك كند، اگر امام يا مأموم باشد و رجوع به حافظه كند و بعد از همين نماز از قصد اقامه برگشت نمايد، آيا باقى بر تمام بماند يا نه؟ و آيا فرق بين شك در ركعات و افعال ركنى و بين افعال و واجبات غير ركنى هست كه اگر در قسم اول شك كند و رجوع به حافظه نمايد يا كثير الشك باشد و بنا بر انجام گذارد، با شك در قسم ثانى كه شك در افعال غير ركنى است فرق كند؟ با توجه به مسأله ٣٢ و ٣٤ از عروه و تعليقه.

بسمه تعالى، در فرض شك در ركعات و رجوع به حافظه و برگشت از قصد اقامت، احتياط ترك نشود.

٣. قبلًا سؤال شده بود كه اگر در نماز، در حال قرائت يا اذكار و كلمات ديگر، اگر چند حرف از يك كلمه را گفت، جايز است رها كند و دوباره آن كلمه را بگويد و ادامه دهد و حال آن‌كه عروه در آداب قرائت، مسأله ٤٥ دلالت دارد بر بطلان و ابطال و تعليقه هم ندارد؛ كدام صحيح است؟ و على كل حال، اگر در كلمه‌اى اشتباه يا سكته رخ دهد، آيا مى‌شود از چند كلمه قبل آن شروع نمود و دوباره قرائت كرد يا نه؟

و آيا فرق است بين قرائت و اذكار و بين تشهد و سلام؟

بسمه تعالى، حكم همان است كه قبلًا نوشته شده و مربوط به مسأله ٤٥ نيست؛ اعاده كلمه يا كلمات در فرض سؤال، مانع ندارد ولى اگر شك ناشى از وسوسه باشد نبايد اعتنا كند.

٤. اگر انسان كثير الشك، شك كند بين چهار و پنج قبل از سجدتين، مثلًا، و شك كند در عين حال كه آيا ركوع را انجام داده يا نه، آيا بايد بنا بر چهار بگذارد و سجدتين را به جا آورد و تشهد و سلام دهد يا آن‌كه چون شك در ركوع هم دارد بايد بنا بر پنج بگذارد و تشهد بگويد و سلام دهد و سجدتين را هم به جا نياورد؟

بسمه تعالى، در فرض سؤال، كه كثير الشك است بايد بنا بر چهار بگذارد و طبق وظيفه نماز را تمام كند.