موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦١٣ - چهارم شغل نبودن سفر

إنّي طبيب بيطري، مهجرٌ من العراق، أسكن في قزوين ولست مستوطناً؛ بل ناوٍ الرجوع إلى أهلي وبلدي في العاجل القريب إن شاء اللَّه تعالى؛ و إنّ عملي يستوجب الخروج إلى المسافة الشرعية أحياناً في كلّ يومٍ وأحياناً بين يومٍ ويومٍ؛ ومن المعلوم أنّ عملي في هذه السفرات الطبابة البيطرية، وعلى هذا لا يتمّ لي الإقامة في البلد الذي أسكن فيه. فهل صلاتي في البلد وفي أثناء السفر تامّة أم أقصر في صلاتي؟

أطال اللَّه بقاءكم ونصركم ونصر بكم الإسلام و المسلمين؛ آمين ربّ العالمين.

بسمه تعالى، يجب القصر في مفروض السؤال.

[سؤال ٢٤١٩] ١١٣٥٨٤٣

بسمه تعالى‌

دفتر محترم امام خمينى، مدّ ظله العالى‌

ضمن آرزوى سلامت براى رهبر عزيز جهان اسلام، به عرض مى‌رساند:

١. اين‌جانب در سپاه شاهرود، مشغول به خدمت رانندگى هستم و محل زندگى و وطنم در ٥٠ كيلومترى شهر واقع است و برنامه خدمتم بدين صورت است كه يك شبانه روز در محل خدمت و يك شبانه روز در روستايم به‌سر مى‌برم و در طول خدمت يك شبانه روزى‌ام، گاهى در مقدار مسافت شرعى رانندگى مى‌كنم و گاهى هم نمى‌كنم و به طور كلى، در مدت ده روز (يك روز در ميان) احتمالًا سه يا چهار مأموريت خارج از مسافت شرعى مى‌روم و گاهى هم نمى‌روم. تقاضا مى‌شود حكم اللَّه را در مورد عباداتم بيان فرماييد.

بسمه تعالى، از وطن تا محل كار، در رفت و برگشت، حكم مسافر داريد؛ و در هنگام كار اگر شغل رانندگى، در مقدار مسافت شرعى يا بيشتر است، نماز تمام است و چنانچه بين سفر شغلى- در مسافت شرعى- تا سفر شغلى ديگر ده روز فاصله نشود، حكم تمام در سفر شغلى به قوت خود باقى است.